Artikelen:
Geniet van Istanbul met Marc Guillet

‘Een eer dat mijn dochter sneuvelde’

10 okt
2014
Door: Marc Guillet
Er zijn nog geen reacties

Koerdische vluchtelingen in Turkije

in: Algemeen Dagblad

Sinds de IS jihadisten hun offensief tegen de Koerdische stad Kobani begonnen, zijn er ruim 130.000 vluchtelingen in Turkije aangekomen. Met man en macht wordt gewerkt om hen een tijdelijk onderkomen te geven in tentenkampen die uit de grond worden gestampt.

Vijf van hen doen hun verhaal vanuit het Koerdische grensstadje Suruc.

 ‘Een eer dat mijn dochter sneuvelde’

Met haar groene ogen lacht Xanim (31) verlegen naar het onverwachte bezoek. De groene hoofddoek accentueert de kleur van haar ogen. Ixlas (9), de jongste van vijf dochters wijkt niet van haar zijde. Ze zit net als haar moeder en zusjes op de grond van hun nieuwe tent in een vluchtelingenkampje dat de gemeente opzette. Aandachtig luistert ze naar het verhaal over hun leven en knikt af en toe instemmend.

“Mijn echtgenoot overleed negen jaar geleden plotseling. Mijn jongste dochter was toen net 4 maanden. Ze heeft haar vader dus nooit gekend. Beritan, een van onze tweeling, is drie weken geleden gesneuveld in de strijd tegen de IS-barbaren. Op haar twaalfde, tijdens het Koerdische nieuwjaarsfeest Newruz, sloot ze zich aan bij de guerrillastrijders. Ze was groot en fors en zag er dus ouder uit dan ze was.”

Boos was ze niet over de keus van haar dochter, zegt ze. “Ze had geen broer en geen vader. Ik vond het idealistisch en mooi dat ze haar leven in dienst wilde stellen van de strijd voor onze vrijheid. Beritan schoot met een Dushka machinegeweer tijdens aanvallen van de IS toen ze dodelijk werd geraakt. Ze was 14. We hebben haar begraven en zijn toen uit paniek weggevlucht uit ons dorpje ten oosten van Kobani. Ik vind het een eer dat mijn dochter sneuvelde om ons te beschermen”.

Aan de toekomst durft ze niet te denken. Haar jongste dochter wel. “School mis ik het meest en onze juf”, zegt ze. “Later wil ik ook juf worden”.

“Ik ben mijn ouders kwijtgeraakt”

photo moeder en baby vluchteling KobaniIn de opening van haar nieuwe tent wiegt Sirin Adnan (34) haar zoontje Firaz Miso. Hij is 50 dagen oud en net terug uit het ziekenhuis. “Hij had een forse kou gevat, doordat we met slecht weer in een open veld moesten verblijven na onze vlucht uit Kobani. We zijn dankbaar voor deze tent van onze Koerdische vrienden in Suruc.”

Sirin is moeder van acht kinderen, vijf meisjes en drie jongens. De oudste, Yara is 14. “Mijn ouders ben ik in de chaos van onze vlucht kwijtgeraakt. Ik weet niet waar ze zijn.” Ze ziet de toekomst somber in. “Mijn man deed afgelopen jaren seizoenswerk in Turkije, maar nu door de oorlog en de vele vluchtelingen is er voor hem geen werk meer.”

 

“Ik hoop dat Europa bepaalt wie Assad moet opvolgen”

photo boer vluchteling Sehin Ahmad uit Kobani Alles heeft Sehin Ahmad (62) achter moeten laten bij zijn plotselinge vertrek uit een dorpje dichtbij Kobani: zijn koeien, schapen, kippen en zijn huis dat hij met zijn eigen handen bouwde.

“Er was zelfs geen tijd om geld, foto’s en documenten bij elkaar te zoeken. We wisten dat we ons leven niet zeker zouden zijn als de terroristen ons te pakken zouden krijgen. Dus zijn we hals over kop gevlucht. Samen met mijn vrouw, kinderen en kleinkinderen.”

Op korte termijn ziet het er voor de vluchtelingen niet goed uit, zegt hij. Op termijn is hij optimistischer. “Ik hoop dat Amerika Assad ten val brengt en dat Europa bepaalt wie hem moet opvolgen. Geen Arabier in ieder geval; Arabieren haten Koerden”.

 

“Alleen God kent onze toekomst”

photo oude boer van 90 uit KobaniHelemaal overstuur krijst de kleine Muhammed alles bij elkaar. “Hij schreeuwt steeds dat hij naar huis wil”, zegt zijn moeder wanneer ze langskomt bij haar schoonvader Ahmed (90). Die mompelt wat onverstaanbaars vanuit zijn tent waar hij op een matras op de grond zit. Met twee van zijn 18 kinderen naast hem.

“We leven hier met tien mensen in deze tent”, zegt de oude boer. Heel zijn leven heeft hij graan en gerst verbouwd met zijn zonen. “Dat is nu plotseling allemaal voorbij. Die IS-extremisten hebben nergens respect voor. Tien dagen geleden zijn we voor hun terreur op de vlucht geslagen”.

De toekomst? “Alleen God weet dat”

 

“Ik wil naar Europa”

photo leerkracht Arabisch en Koerdisch uit Kobani“Nee, geen sprake van”, zeggen twee van de drie zussen. “We willen niet gefotografeerd worden”. Emira Abbas (28) kijkt niet begrijpend naar haar zussen en maakt duidelijk dat zij geen enkel probleem ziet om in de krant te komen.

De leerkracht Arabisch en Koerdisch is niet zo bang uitgevallen. Ze is single en is gewend om voor zichzelf op te komen. “Ik vluchtte met mijn broer naar Turkije, maar hier schelden ze ons uit voor zigeuners en moeten ons niet”. Het enige wat ze meebracht uit Kobani is een certificaat waarop staat dat ze Koerdisch mag geven.

Hier ziet ze geen toekomst voor zichzelf. “Ik wil naar Europa en de oorlog en discriminatie achter me laten”.

 

 

Reageren




*

Dordtse Deniz mag al een jaar Turkije niet uit: ‘Ik hoop op vrijspraak’

Duizenden Turken beboet voor roken in auto, maar aantal rokers neemt nauwelijks af

Horendol van ongevraagde verkooptelefoontjes

Animo mkb-ondernemers voor Turkije daalt dramatisch