Artikelen:
Geniet van Istanbul met Marc Guillet

‘Als ik in Nederland wil zijn, sluit ik gewoon mijn ogen’

22 jun
2014
Door: Marc Guillet
Er zijn nog geen reacties

in: Algemeen Dagblad

Foto: Slawomira Kozieniec

Trots laat Ayfer Ada de moderne werkruimten van callcenter Xerox in Istanboel zien. Als workforce manager wordt ze omringd door veel andere Turken, maar Nederlands is de voertaal. “Net als ik wonen ze hier maar zijn ze geboren en getogen in Nederland of België”, zegt Ayfer. “En de klanten die bellen spreken ook Nederlands”.

Die verbondenheid in taal en cultuur schept duidelijk een band in het land van hun ouders en grootouders. Dat is aan alles te merken. Ayfer prijst de goede werksfeer bij Xerox. “Het is één grote familie”, zegt ze.

De 35-jarige Ayfer heeft een druk leven. Naast deze fulltime baan in het Nederlandse bedrijf is ze ook moeder van twee dochters: Fatma Nur (7) en Türkan, die anderhalf is. Ze noemt Istanboel ‘een prachtige stad als je geld hebt’. Maar als ze terugkijkt naar de afgelopen acht jaar moet ze vaststellen dat de inburgering in haar tweede vaderland moeilijker verliep dan ze had gedacht.

Tot haar 27e kwam ze alleen maar af en toe voor vakantie in Turkije. “Ik was zelfs zeven jaar niet in Turkije geweest toen ik in 2006 met mijn jongere broer naar Istanboel ging voor het verlovingsfeest van mijn neef. Daar kwamen we allebei de liefde van ons leven tegen.”

‘De intolerante sfeer ergerde me steeds meer’

Al eerder wilde ze weg uit Nederland. Door de aanslagen op de Twin Towers in 2001 veranderde het politieke klimaat in Nederland. “Ik ben nooit gediscimineerd, maar je voelde de intolerante sfeer aan alles. Dat ergerde me steeds meer. Ik wilde naar Istanboel, maar was toen 22 en kreeg geen toestemming van mijn ouders. Het geluk was dat ik mijn toekomstige man Salih, die boekhouder is, leerde kennen op dat verlovingsfeest in 2006.”

Binnen een half jaar waren ze getrouwd. Daten deden ze via MSN en ook haar huwelijksaanzoek kreeg ze via internet binnen. Haar opa en ouders waren bezorgd. “Mijn opa was de eerste die me waarschuwde dat wonen in Turkije heel wat anders was dan vakantie. ‘Denk er goed over na of je het wel wil’. Dat heb ik vaak gehoord voor ik vertrok.” Toch waagde ze de sprong, net als haar opa. “Ja, dat avontuurlijke heb ik van hem”, lacht ze.

Al gauw merkte Ayfer dat het leven in Turkije een stuk harder is. “In Nederland heb je het gemakkelijk. Wie ziek of werkloos wordt, krijgt geld. Dat is in Turkije helaas niet het geval. In Turkse staatsziekenhuizen ben je een nummer, echt lopende bandwerk. De concurrentie in Turkse bedrijven is moordend. Vrouwen moeten niet alleen in expertise en motivatie maar ook in kleding boven anderen uitsteken. In de spits voel je je in het openbaar vervoer als vee.”

Ze raakte snel zwanger en ging na enkele maanden terug naar Nederland. “Het was bedoeld als vakantie, maar ik raakte, terug in Bergen op Zoom, echt in een crisis. Depressief. Schuldgevoel. Wat heb ik mijn ouders aangedaan, ging het steeds door mijn hoofd. Ik vond het heel erg dat ik hen had verlaten. Plots had ik spijt over mijn stap om naar Istanboel te gaan en ik besloot om niet meer terug te keren. Het is er heel druk en lawaaierig. Automobilisten geven je geen voorrang als je met de kinderwagen loopt. Ik dacht hoe kan ik mijn kind in zo’n grote stad een toekomst bieden?”

Tot vijf maanden na de bevalling bleef ze in Nederland. Toen kwam haar man haar halen. Binnen een half jaar zat ze alweer bij een Nederlands call center in Istanboel. Haar leven is nu in balans. De tijdelijke crisis in 2007, toen ze met één been in Istanboel en het andere in Bergen op Zoom stond, werd volgens haar mede veroorzaakt door de hormonen in de zwangerschapsperiode.

Net als voor haar opa blijft de geboortegrond aantrekkingskracht op hen uitoefenen. Ayfer kan haar tranen niet bedwingen wanneer ze hoort dat de laatste wens van haar grootvader is om in Turkije begraven te worden.

Zelf mist ze ‘haring en naar mijn werk fietsen’. “Maar ook de vriendelijkheid van het personeel in Nederlandse winkels, dat alles goed geregeld is, de döner ‘kapsalon’ snack, en Albert Heijn. Ik doe mijn ogen wel eens dicht als ik even in Nederland wil zijn en dan zie ik dat allemaal voor me”.

Reageren




*

Dordtse Deniz mag al een jaar Turkije niet uit: ‘Ik hoop op vrijspraak’

Duizenden Turken beboet voor roken in auto, maar aantal rokers neemt nauwelijks af

Horendol van ongevraagde verkooptelefoontjes

Animo mkb-ondernemers voor Turkije daalt dramatisch