Artikelen:
Geniet van Istanbul met Marc Guillet

Informatief en interactief gesprek over Turkije

17 jun
2012
Door: Marc Guillet
Er zijn nog geen reacties

De meeste mensen die een week naar Turkije gaan, nemen veel Nederlandse vooroordelen mee. Ook wisten wij eigenlijk bar weinig van de dingen die we te zien kregen en over Turkije in het algemeen. Daarom hadden wij het geluk een gesprek te mogen hebben met een man die ”over alles een beetje weet”, zoals Marc Guillet zijn journalistieke werk typeert.

Na een heerlijke maaltijd op het dakterras van een Turks restaurant, met uitzicht op de Zee van Marmara en muziek van een Turks eindexamenfeest, nestelden wij ons een paar verdiepingen lager, in een relaxte huiskamerachtige ruimte.

Marc begon het ‘gastcollege’ met een boeiende biografie over zijn leven als journalist en zijn keuze om in Istanbul te gaan werken. Waarom precies Istanbul?

Het begon in de jaren ’70 met een fascinatie voor het Midden-Oosten, die sterker werd tijdens zijn studie politicologie/internationale betrekkingen aan de Universiteit van Amsterdam. Aanvankelijk was er geen correspondent nodig in Turkije. Elke hoofdredacteur kwam met dezelfde smoes: “We hebben al een correspondent in het Midden-Oosten (in Jeruzalem)”.

Wel mocht Marc vrijwel alle islamitische landen bezoeken voor nieuws- en reportagereizen. Van 1999 tot 2006 was hij voor het Algemeen Dagblad correspondent in de Verenigde Staten en gevestigd in New York. Ook daar reisde hij veel en bezocht alle 50 staten, waarover hij het boek ‘Exotisch Amerika’ schreef. Toch bleef het Midden-Oosten trekken.

Daarom ging hij in 2006 uit vaste dienst en vertrok als free lancer naar Istanbul. Turkije is een land met veel politieke spanningen en grote economische groei. Dus geeft dat veel werk voor journalisten. Wat ook interessant is, is dat Turkije als enig islamitisch land kandidaat lid is van de Europese Unie. De veranderingen die daarvoor nodig zijn en de spanningen die dat in Turkije, maar ook tussen de EU en Turkije oplevert, geeft correspondenten weer veel stof voor verhalen.

Wat voor ons de eerste indruk van de stad gaf, was al een hele ervaring op zich: het wilde ritje in een busje van het vliegveld naar het hotel. Voor Nederlandse begrippen zou het verkeer in Istanbul compleet uit gekken bestaan. Hier wilden we graag een verklaring voor. Zeker omdat het voor ons een vreemd feit was dat er eigenlijk nauwelijks ongelukken gebeuren. Marc legde het rustig uit. Over de macho cultuur. Dat iedereen zo rijdt en men dus gewend is aan het ‘wilde’ rijgedrag van anderen.

De Islamitische cultuur riep voor ons ook veel vragen op. Waarom mag je hier eigenlijk geen homo zijn? Hoe zit het met abortus? En met de vrouwenrechten?

Veel onduidelijkheden werden voor ons door Marc opgehelderd. Je hoeft het er niet mee eens te zijn, je weet in ieder geval waarom ze zo denken.

Je kon erop wachten: een vraag over het conflict tussen Turkije en de Koerden. Ik weet bijna zeker dat niemand van ons wist wat dat conflict precies inhield.

Ondertussen zag ik wat oogjes dichtvallen. Zou het saai zijn? Of zou de reis voor sommigen toch nét iets te inspannend zijn geweest? Ik gok het laatste.

We hebben het over de 400 jaar handelsbetrekkingen tussen Nederland en Turkije gehad, en over hoe Turken de Nederlanders in het algemeen zien. Heeft Geert Wilders het voor ons verpest? Nee! De Nederlanders hebben een hele goede naam in Turkije. Ook door onze ‘successen’ met voetbal, maar ook omdat Nederlanders kwaliteitsproducten afleveren en erom bekend staan altijd op tijd te zijn.

De relatie is ooit begonnen op initiatief van Turkije tijdens onze tachtigjarige onafhankelijkheidsoorlog tegen Spanje. Toen was Spanje ook een grote rivaal van het Ottomaanse Rijk. Het pragmatische beginsel ‘De vijand van mijn vijand is mijn vriend’ werd toen ook al toegepast.

Diverse studenten vroegen zich af hoe Turkije staat ten opzichte van Israël. Er is nog wel veel handel tussen deze landen, maar ze hebben tevens een politiek conflict, omdat twee jaar geleden een Turks schip met hulpgoederen voor de Gazastrook wel overmeesterd door Israëlische soldaten en er negen Turken werden doodgeschoten.

Waarom kijken de Turkse jongens toch zo gulzig als ze een blond, westers meisje zien langslopen? Het was iedereen namelijk opgevallen dat vooral de blonde dames flink werden nagekeken en aangestaard.

Nederlandse en andere westerse meisjes hebben in Turkije kennelijk de naam dat ze zo makkelijk te paaien zijn. Daarom raadde Marc hen ook aan: vermijd oogcontact als je niet wilt flirten.

Daarna hebben we het nog gehad over de problemen met de persvrijheid in Turkije, het debat over de Armeense genocide, de trotsheid van de Turken, en natuurlijk de brandende vraag van ons als eersteklas feestbeesten: Waar kan je het beste uitgaan?

Het was een zeer informatief en leuk interactief gesprek en we hebben er veel van opgestoken! Dank je wel Marc en veel succes met je verdere carrière in de geweldige stad Istanboel!

David Oldenhof

Havo/VWO examenjaar

Stichtse Vrije School Zeist

Reageren




*

Dordtse Deniz mag al een jaar Turkije niet uit: ‘Ik hoop op vrijspraak’

Duizenden Turken beboet voor roken in auto, maar aantal rokers neemt nauwelijks af

Horendol van ongevraagde verkooptelefoontjes

Animo mkb-ondernemers voor Turkije daalt dramatisch