Artikelen:
Geniet van Istanbul met Marc Guillet

Nederlandse meubelfabrikant kiest in Turkije toch voor vaderlandse arboregels

2 jan
2011
Door: Marc Guillet
Er zijn nog geen reacties

fabriek1in: Het Financieele Dagblad

Foto’s: Slawomira Kozieniec

Bursa – De wanden van de bedrijfskantine zijn bijna onzichtbaar. Ze hangen vol met familiefoto’s die de Turkse medewerkers daar hebben opgehangen. Vooral veel kiekjes van kinderen. In de hoek staat een tv aan waarop nog meer beelden van baby’s, kleuters en jongeren voorbijkomen. ‘De muren waren vol, dus moesten we wat anders verzinnen’, zegt directeur Hugo van der Hoek (55) van het meubelbedrijf Danca Design in Bursa.

Het is een van de manieren waarop de in Rotterdam geboren ondernemer zijn betrokkenheid bij mens en maatschappij wil tonen. Van der Hoek is daarmee een pionier. Maatschappelijk verantwoord ondernemen staat nog in de kinderschoenen in Turkije.

De arbeidsvoorwaarden in zijn bedrijf zijn beter dan in soortgelijke bedrijven en de salarissen liggen er gemiddeld 30 procent hoger. Bij de productie is de hoeveelheid afval teruggebracht van 4,6 naar 0,1 procent. ‘Dat hebben we bereikt door de medewerkers milieu- en energiebewust te maken door in de bedrijfskantine aanschouwelijk te maken wat de materialen kosten.’

De leiding van Danca Design Furniture (omzet €17 miljoen) laat ook in andere opzichten zien dat het betrokken is bij zijn medewerkers. Bij de geboorte van een baby en bij een huwelijk krijgen werknemers een traditionele Turkse gift: een stukje puur goud. Er is een onderwijsfonds om werknemers die weinig geld hebben voor scholing van hun kinderen financieel bij te staan. Daarnaast

fabriek2

krijgen elk jaar vijftien kansarme kinderen uit de omgeving een toelage om naar school te gaan. Aan het begin van de vastenmaand Ramadan en voor het offerfeest worden manden met eten uitgedeeld en voor de winterkou arriveert krijgen werknemers steenkool en hout.

Van der Hoek ziet zijn invlulling van maatschappelijk verantwoord ondernemen als een win-win situatie. ‘De medewerkers zitten beter in hun vel. Dat verhoogt de productiviteit. En in tijden van grotere drukte kun je hen ook zonder problemen vragen om langer te blijven of hun vakantie uit te stellen, zodat de uitstaande orders op tijd de deur uitkunnen. Die flexibiliteit en loyaliteit heb je nodig om met succes te kunnen opereren.’

De Nederlandse ondernemer zit al tien jaar in Turkije. Hij trouwde met de Turkse Nükhet Taşman. ‘Zij runt de toko hier’, aldus Van der Hoek. ‘Ik heb geen zitvlees. Ik voel me beter thuis aan het front; op pad naar beurzen, klanten en leveranciers.’

Hij heeft het uitstekend naar zijn zin in Turkije, waar ondernemers alle ruimte hebben. ‘Je kunt hier nog ondernemen zonder dat je door allerlei regels en wetgeving wordt gehinderd, zoals in Nederland. Daardoor kan ik sneller inspelen op ontwikkelingen in de markt.’

fabriek3

Maar aan minder regels te hoeven voldoen betekent niet dat het bij Van der Hoek in de fabriek een zooitje is. Door vergaande automatisering kan het bedrijf zijn producten tegen een betere prijs in de markt zetten. ‘Wat betreft kwaliteit en efficiëntie winnen wij het van de concurrentie’, aldus Van der Hoek. Daarnaast heeft veiligheid een hoge prioriteit. ‘We hebben nog maar een ongeluk gehad’. Dat komt ook doordat er gewerkt wordt volgens de Nederlandse Arbowet. ‘Iedereen in onze productiehallen werkt verplicht met een helm, beschermende oordopjes en handschoenen.’

De grootste fout die hij in het begin maakte was het opzetten van een groot papieren kwaliteitssysteem. ‘Het was een kind met een waterhoofd. Er ontstond een hele papierstroom die totaal onnodig was. Ons management komt uit de auto-industrie. Die zijn gewend om volgens kwaliteitsnormen te werken.’

Nederland is nog steeds belangrijk voor Van der Hoeks bedrijf. Ongeveer 30% van zijn zitmeubelen gaat naar de Nederlandse markt. Zijn hoofdontwerper – Teun van Zanten – is een Nederlander. En hij heeft gekozen voor oranje als bedrijfskleur.

Het ondernemersbloed heeft hij van geen vreemde. Zijn grootvader was franchisenemer van winkelketen De Gruyter. En kleinzoon Hugo had toen hij op de mavo zat, al snel zijn handeltje met brommeronderdelen. Daarnaast kluste hij bij door onbereden paarden zadelmak te maken.

Aanvankelijk verdrong zijn passie voor paarden zijn zakeninstinct. Na de mavo koos hij ervoor om geld te verdienen als springruiter. Aan die profcarrière  kwam na drie jaar op pijnlijke wijze een eind toen hij met zijn paard over de kop vloog en met zijn rug op een balk viel. ‘Zes maanden lang lag ik in het ziekenhuis. Daarna moest ik nog een jaar revalideren’, zegt Van der Hoek. Eerst werkte hij bij een internationaal transportbedrijf, waarna hij verkoper werd van leer en meubelstoffen. De onrust bleef echter aan hem knagen. In loondienst werken was niets voor hem. Hij is een pionier. ‘Er moet avontuur inzitten’, zegt hij. ‘Zeker 80 procent in het zaken doen, doe ik op gevoel, de rest op basis van cijfers. Een uitgestippeld pad volgen ligt niet in mijn aard.’

Uiteraard staan de plannen voor 2011 op de rails. De pijlen staan gericht op het buitenland. ‘We gaan focussen op Iran, Irak en Saudi-Arabië, enorme groeimarkten en voor ons dichtbij huis.’

Reageren




*

Dordtse Deniz mag al een jaar Turkije niet uit: ‘Ik hoop op vrijspraak’

Duizenden Turken beboet voor roken in auto, maar aantal rokers neemt nauwelijks af

Horendol van ongevraagde verkooptelefoontjes

Animo mkb-ondernemers voor Turkije daalt dramatisch