Artikelen:
Geniet van Istanbul met Marc Guillet

Van Turkije correspondent tot directeur van de Boerbank

28 nov
2010
Door: Marc Guillet
Er zijn nog geen reacties

Istanbul – Op een sofa ligt een oude Turkse dame met haar benen omhoog tegen de rugleuning. Ze heeft een hoofddoek om en een ouderwetse bril op haar neus. Wanneer ik  – een vreemde buitenlander – in een stoel naast haar neerplof kijkt ze niet op of om. In haar hand heeft ze een papiertje met wat tekst waar ze af en toe een blik op werpt.

Ik ben terechtgekomen in de nieuwe, populaire Turkse soap serie ‘De tijd vliegt voorbij’ (‘Öyle Bir Geçer Zaman Ki’) en de oude dame die daar ongegeneerd ligt is een actrice die de moeder speelt van de Turkse hoofdrolspeler Ali. Ja, hij heet echt Ali en hij heeft een snor; twee clichés over Turken in één acteur.

Kortgeleden kreeg ik via Facebook een berichtje van een Nederlandse actrice die in Istanbul woont. Ze vroeg of ik een rolletje wilde spelen in een Turkse soap van een Nederlandse bankdirecteur, want ze vond me ‘typisch een bankdirecteur’. Ik niet. Maar het leek me geinig om een auditie te doen.

Ik leer de vijf zinnen uit mijn hoofd van een dialoog die ik als directeur zal hebben met hoofdrolspeelster Caroline, die jong, lang, slank en blond is en verliefd is geworden op de Turkse zeebootkapitein Ali. Twee andere Nederlanders doen na mij ook auditie. De voorkeur van de vrouwelijke regisseur gaat uit naar mij. Dus zit ik voor het eerst in mijn leven in een kleedkamer van een soap en word ik eerst onder handen genomen door een kapper en daarna door een visagiste.

De soap speelt zich af in 1967 dus alles moet er ouderwets uitzien. Ook mijn haar. Met flink wat gel en haarspray wordt mijn grijs wordende haardos in de juiste plooi gelegd. Mijn tegenspeelster Caroline – de Duitse actrice Wilma Elles – kijkt goedkeurend naar het resultaat van mijn metamorfose en zegt ‘Wow, je lijkt op prins Charles!’

De visagiste neemt mijn gezicht onder handen. Oneffenheden worden weggewerkt onder een laag foundation en poeder. Daarna word ik naar een kledingmagazijn gestuurd voor een passend overhemd uit de jaren 60 en ouderwetse schoenen in mijn maat.

Terwijl ik wacht op de behandeling van andere acteurs en actrices kijk ik rond in de oude buurt van Istanbul waar het huis van kapitein Ali is gesitueerd. Vlak achter de kustweg langs de Gouden Hoorn. Een authentieke volksbuurt met houten huizen uit het begin van de vorige eeuw; was aan de waslijntjes en rook uit aluminium pijpen uit de voorgevels van hout- en kolenkachels.

Met een paar busjes worden we naar de set vervoerd in de buurt van het Topkapi paleis. Een verlaten bankgebouw uit het Osmaanse tijdperk dient als lokatie van de Nederlandse bank waar ik Caroline zal ontvangen in mijn kantoor.

Allerlei figuranten staan al klaar aan de langerekte balie als wij binnenkomen voor de opnamen. Opvallend is dat gekozen is voor de naam ‘Boerbank’; een bewuste verandering van de naam Boerenleenbank of het gevolg van slordig researchwerk van een van de medewerkers van de soap? Daar kom ik niet achter.

Bram Vermeulen, correspondent in Istanbul van de NRC en de NOS, is ook op de set met een cameraploeg van de VPRO. Zij zullen tot maart in Turkije rondreizen om zeven documentaires voor te bereiden. Nu mogen ze filmen op de set van ‘Öyle Bir Geçer Zaman Ki’, omdat een van de documentaires zal gaan over het succes van de Turkse soaps. En natuurlijk over het relletje dat deze nieuwe soap vorige week veroorzaakte, omdat de westerse Caroline diverse keren in de soap met het discriminerende ‘gavur’ (heiden) werd aangeduid.

Bram heeft ook een rolletje. In de scene verlaat hij mijn kantoor net voor Caroline binnenkomt. Voor de hoofdrolspeelster en ik aan onze dialoog kunnen beginnen zijn we al ruim een uur verder. Natuurlijk zijn er allerlei dingen die een perfecte opname in de weg staan: de belichting is niet goed; iemand in de achtergrond maakt lawaai, de ringtone van een mobieltje verstoort de opname, figuranten doen iets fout; Caroline loopt niet precies goed langs de balie, etc.

Ook onze dialoog gaat natuurlijk talloze malen over. Allerlei aanwijzingen van de regisseuse en haar assistente over hoe we moeten kijken, staan, lopen, elkaar de hand moeten drukken, wanneer er pauze in de tekst moet zitten. En vervolgens wanneer alles naar de smaak van de regisseuse is moeten we alles weer overdoen, omdat het shot ook nog vanuit een andere positie moet worden opgenomen.

Geen probleem. We doen het gewoon weer over. Vreemd genoeg bekruipt me na een paar uur op de set al een beetje het gevoel van routine. Overmoed van een amateur neem ik aan, die het gewoon geinig vindt om een keer te mogen acteren. Nu benieuwd hoe de uitzending er dinsdagavond zal uitzien. Voor het eerst dat ik de soap zal zien!

Reageren




*

Dordtse Deniz mag al een jaar Turkije niet uit: ‘Ik hoop op vrijspraak’

Duizenden Turken beboet voor roken in auto, maar aantal rokers neemt nauwelijks af

Horendol van ongevraagde verkooptelefoontjes

Animo mkb-ondernemers voor Turkije daalt dramatisch