Artikelen:
Geniet van Istanbul met Marc Guillet

“Werken in Turkije en in Nederland, dat is mijn droom”

10 feb
2010
Door: Marc Guillet
Er zijn 2 reacties

9482ain: Tulpia

Foto: Slawomira Kozieniec

Wow wat een uitzicht! Op de voorgrond de drukke haven van Kadiköy met veerboten die over de Bosporus varen tussen dit Aziatische deel van Istanbul en de Europese kant. In de verte de skyline van de oude stad met de drie toeristische topattracties naast elkaar: het Topkapi paleis, de Aya Sophia en de Blauwe moskee.

Sercan Ersoy (20) en Merve Iscen (17), stagiaires van het ROC Leiden, zijn geluksvogels. Elke dag genieten zij van dit uitzicht. Vanuit het accountantskantoor op de derde verdieping waar ze acht weken in de praktijk leren wat het beroep van administrateur inhoudt.

Nu, aan het eind van hun stageperiode, beseffen ze dat ze in een hele korte tijd ook heel veel hebben geleerd over het echte Turkije, het land van hun ouders. “Voorheen kwamen we hier alleen op vakantie. Dan krijg je toch een ander beeld van Turkije”, zegt Merve.

Zo ontdekten ze dat ze in sommige opzichten hun Turks moesten bijspijkeren. “Allerlei beroepstermen die ze hier op het accountantskantoor gebruiken bijvoorbeeld kenden wij niet”, aldus Sercan.

Maar ook de werkcultuur in Turkije is anders. Merve: “De eerste dagen konden we nog niet zo goed inschatten hoe lang het ons zou kosten om naar het werk te gaan en kwamen we te laat. De baas zei meteen: ‘In Nederland gaat het er misschien anders aan toe, maar hier hoor je op tijd te komen’.”

In Turkije is de bedrijfscultuur ook veel hiërarchischer. “Als hier de directeur of anderen die boven je staan binnenkomen moet je meteen opstaan. Er is meer respect, ook wel angst”, zegt Sercan.

In een aantal opzichten wordt er minder efficiënt gewerkt, zo merkten de stagiaires. Sercan: “In Nederland zit je gewoon een hele dag op kantoor. Alles gaat veel makkelijker. Voor betalingen maak je gewoon een acceptgirokaart aan. We zijn vaak naar het belastingkantoor geweest voor klanten. Ik denk dan ‘waarom bellen ze niet of sturen ze de papieren niet gewoon op?’. Voor een wijziging of een stempel moet je een heel eind weg. Dat kost veel tijd.”

De druk om het effficiënter aan te pakken is niet zo groot, omdat arbeid in Turkije weinig kost. En er zijn talloze werklozen die alles willen aanpakken. Merve: “Hier maken ze van alles werk. Daarom is de dienstverlening veel groter dan in Nederland. Heel veel wordt aan huis bezorgd. Als je hier naar een tankstation gaat, staan er allelei mannetjes klaar die voor je tanken en je ruiten schoonmaken. In Nederland moet je zelf tanken.”

ROC Leiden is in het kader van zijn beleid internationalisering en diversiteit al sinds 2005 actief in Turkije. De mbo-opleiding heeft inmiddels twee partnerscholen: het Kadiköy Ticaret Anadolu Meslek Lisesi, een handelsschool in Istanbul, en een soortgelijke school in de hoofdstad Ankara. “Ons doel is door onderwijskundige samenwerking en uitwisseling van leerlingen meer kennis te krijgen van verschillende culturen”, zegt Hugo Snabilie, directeur van de unit Handel & Economie van het ROC Leiden.

De Turkse partnerscholen zoeken bedrijven uit die voldoen aan de criteria voor stageplaatsen. In Istanbul kunnen leerlingen onder andere stage lopen bij Fortis, Canon, de Kamer van Koophandel, Ural Medikal, IKEA, Anadolu Sigorta, de grootste verzekeraar van Turkije, het accountantskantoor waar Sercan en Merve stage lopen en SBS, een bedrijf in medische apparatuur. In Ankara zijn er drie bedrijven bereid om stagiaires uit Leiden te begeleiden: het Duitse bedrijf MAN, dat bussen produceert; Beyaz Filo, een leasemaatschappij; en Rigips, een van oorsprong Frans bedrijf dat bouwmaterialen en cementblokken produceert.

Snabilie is druk bezig met het uitbreiden van het netwerk aan bedrijven in Turkije waarmee het ROC Leiden een langdurige relatie wil aangaan.

“De filosofie van ons beleid is dat de leerlingen die onze opleiding met een diploma verlaten, komen te werken in een internationaal georiënteerde, multiculturele maatschappij”, zo benadrukt directeur Snabilie. “Het beste daarvoor is ervaring in het buitenland. Zo’n stage heeft een behoorlijke impact. Onder meer hoe je aankijkt tegen andere landen. Het maakt je opener naar andere culturen”.

Merve en Sercan, die beiden nog bij hun ouders wonen, zijn daar goede voorbeelden van. Ze hebben veel geleerd. En niet alleen over het vak van accountant. Ze zijn in Istanbul heel snel zelfstandig en volwassen geworden. “We moesten alles zelf regelen”, zegt Merve. “De taken in huis verdelen. Hoe we met geld moeten omgaan. Kleding wassen. Alles”.

Beiden zijn erg enthousiast over hun stage en hun verblijf in deze dynamische wereldstad. Het leven in Istanbul is veel opwindender dan in Den Haag. Merve: “In Nederland is er niet veel te beleven. Je hebt echt een standaard leventje daar. School, werk, terug naar huis. Dan tv kijken. Hier kun je na het werk nog van alles doen. De winkels zijn tot heel laat open. ’s Zondags is het overal heel druk en gezellig. In Nederland is er op zondag niets te beleven.”

Sercan miste vooral zijn moeder en zijn vrienden. “Eerlijk gezegd zou ik hier niet willen wonen. Alleen als ik rijk zou zijn. Hier zijn de verschillen tussen rijk en arm heel groot. In Nederland zijn er allerlei voorzieningen voor armere mensen. Hier niet. En in Nederland hebben mensen gelijke rechten; ze zien je als een mens, en je hebt recht op dezelfde behandeling in ziekenhuizen bij voorbeeld. Hier in Turkije heb je twee soorten zienhuizen: prive ziekenhuizen voor mensen met geld en dan de staatsziekenhuizen waar je bijvoorbeeld uren moet wachten voor je aan de beurt bent.”

Die tweedeling tussen arm en rijk in Turkije is hen allebei erg opgevallen. Merve: “Als je geld hebt wordt je behandeld als een koning. Dat is niet goed. Dat heb ik wel gezien”.

Sercan: “In restaurants zag ik vaak een andere behandeling van gasten: de ene kant voor de rijken en de andere kant voor de rest. Aan de kant van de rijken zijn de menu’s zonder prijzen! Ze maken echt veel onderscheid. Ze laten ook graag zien hoe rijk ze zijn. Ze komen met hun grote auto aan, stappen voor de deur uit en laten iemand van het personeel de wagen parkeren. In Nederland doen de rijken normaal, maar hier zie je echt het verschil.”

Een opvallende eye opener voor hen was dat ze in Istanbul ook worden gezien als ‘buitenlanders’. Hun Turks is iets anders. Ze zien er qua kleding anders uit, vooral wanneer ze les hebben op de partnerschool. “De Turkse leerlingen mogen geen kleurige kleding aan op school, geen make up, geen sieraden. Als de leraar binnen komt, moet iedereen gaan staan. Het is hier veel strenger”, zegt Merve.

Ze zijn het land van hun ouders met andere ogen gaan bekijken. “De Turkse jongeren zijn hier moderner dan ik dacht”, aldus Sercan. “Minder conservatief dan de Turkse jongeren in Nederland”.

Beiden willen later gebruik maken van hun meertaligheid en het feit dat ze zowel de Nederlandse als de Turkse cultuur goed kennen. Na het behalen van hun diploma administrateur op het ROC willen ze allebei een vervolgopleiding aan het HBO doen en accountant worden. Merve: “Werken in Turkije en in Nederland, dat is mijn droom”.

2 Comments

  1. Fatou Sene Ba schreef:

    Hello ik ben fatou ik woon in nederland maar ik wil graag werken tussen Netherlands en turkije ik spreek nederland engels frans.

  2. Fatou Sene Ba schreef:

    Hello ik ben fatou ik woon in nederland maar ik wil graag werken tussen Netherlands en turkije ik spreek nederland engels frans

Reageren




*

Oppositiekandidaat wint verkiezingen in Istanboel

Erdoğan wijt nederlaag in Istanboel aan ‘georganiseerde misdaad’

Gevluchte Syrische vrouwen nu aan het werk voor H&M in Istanboel

‘Erdoğan blokkeert persoonlijk mijn terugkeer naar Turkije’