Artikelen:
Geniet van Istanbul met Marc Guillet

Steun voor de droom van Hrant Dink

19 jan
2010
Door: Marc Guillet
Er zijn nog geen reacties

hrantdinkcommemoration

Het was hartverwarmend om te zien dat tienduizenden vanmiddag de regen en de sneeuw trotseerden om eer te betuigen aan de idealen van Hrant Dink. Zeker, ze waren woedend en verontwaardigd. En ze scandeerden ‘Ondanks het fascisme ben jij mijn broeder Hrant’ en ‘Moordenaar-staat leg verantwoording af’.

Woede en verontwaardiging bij de derde verjaardag van de koelbloedige moord op de hoofdredacteur van de Armeens-Turkse krant Agos. Woede omdat na drie jaar nog steeds niet degenen die het komplot organiseerden om hem te vermoorden zijn gevonden en aangeklaagd. Alleen de jonge, ultra-nationalistische moordenaar uit Trabzon.

De familie, de vrienden en iedereen die de ‘duif’ Dink steunde in zijn streven naar een dialoog tussen Turken en Armenië is ervan overtuigd dat zijn executie op 19 januari 2007 onderdeel was van een groter komplot. Het vermoorden van niet-moslims zou door de media in de schoenen geschoven moeten worden van de islamitische AKP-regeringspartij. Chaos zou moeten worden gecreëerd om de weg te bereiden voor een militaire interventie om de AKP af te zetten.

In februari 2006 werd de priester Andrea Santoto in Trabzon in zijn kerk vermoord. Hrant Dink werd op straat, voor het kantoor van zijn krant, van dichtbij neergeschoten. En drie maanden later werden drie protestanten in Malatya eerst gemarteld en daarna de keel doorgesneden.

Bewezen is het nog niet. Maar het vermoeden groeit dat de moorden onderdeel waren van het plan van ‘Ergenekon’, een schimmig netwerk van nationalistische extremisten, om de regering van premier Erdogan ten val te brengen.

Hrant Dink was een onconventionele man. Een Turkse Armeniër die heel veel hield van Turkije. Zijn geboorteland en dat van zijn vader en voorvaderen. Hij herhaalde keer op keer dat Turken hele goede mensen waren, maar dat het beleid van de Turkse staat fascistisch was. Zijn droom was dat Turken en Armeniërs in Turkije een dialoog zouden aangaan over de massaslachtingen van Armeniërs in 1915 zonder bemoeienis van buitenaf; zonder de bemoeienis van Armeense stoorzenders in het buitenland. Daarmee maakte hij zowel vijanden onder de nationalistische Turken als onder de nationalistische Armeniërs.

Terwijl ik tussen de duizenden Turken in de regen voor het kantoor van Agos sta voel ik de solidariteit tussen Turken en Armeniërs. Voel ik de steun voor de droom van Hrant Dink. In het samenzijn. In de liedjes die samen worden gezongen en in de politieke leuzen die gescandeerd worden terwijl de weduwe van Hrant, Rakel, en haar zoon en dochter vanuit het gebouw van Agos toeluisterden.

De dood van Hrant Dink heeft zijn droom van een verzoening tussen Turkije en Armenië dichterbij gebracht. Er is ook eindelijk een dialoog al zijn er nog veel obstakels te overwinnen. Ook in Turkije zelf. Meer politieke moed is nodig om van Turkije een land te maken waar diversiteit wordt omarmd als een verrijking in plaats van een bedreiging.

Waar politici de moed hebben om een straat te vernoemen naar Hrant Dink. Drie jaar na zijn moord is daarvan nog steeds geen sprake. Daarom was ik vanmiddag blij met het initiatief van leden van de groep ‘Kunst voor Vrede’ die de straatnaam ‘Ergenekon-straat’ vlakbij de krant Agos verwijderden en vervingen door ‘Hrant Dinkstraat’. Ik ben benieuwd of  burgemeester Mustafa Sarıgül van de deelgemeente Sisli de moed zal hebben om deze ludieke actie te omarmen en de straat officieel om te dopen in de Hrant Dink-straat.

Het was hartverwarmend om te zien dat tienduizenden vanmiddag de regen en de sneeuw trotseerden om eer te betuigen aan de idealen van Hrant Dink. Zeker, ze waren woedend en verontwaardigd. En ze scandeerden ‘Ondanks het fascisme ben jij mijn broeder Hrant’ en ‘Moordenaar-staat leg verantwoording af’.
Woede en verontwaardiging bij de derde verjaardag van de koelbloedige moord op de hoofdredacteur van de Armeens-Turkse krant Agos. Woede omdat na drie jaar nog steeds niet degenen die het komplot organiseerden om hem te vermoorden zijn gevonden en aangeklaagd. Alleen de jonge, ultra-nationalistische moordenaar uit Trabzon.
De familie, de vrienden en iedereen die de ‘duif’ Dink steunde in zijn streven naar een dialoog tussen Turken en Armenië is ervan overtuigd dat zijn executie op 19 januari 2007 onderdeel was van een groter komplot. Het vermoorden van niet-moslims zou door de media in de schoenen geschoven moeten worden van de islamitische AKP-regeringspartij. Chaos zou moeten worden gecreëerd om de weg te bereiden voor een militaire interventie om de AKP af te zetten.
In februari 2006 werd de priester Andrea Santoto in Trabzon in zijn kerk vermoord. Hrant Dink werd op straat, voor het kantoor van zijn krant, van dichtbij neergeschoten. En drie maanden later werden drie protestanten in Malatya eerst gemarteld en daarna de keel doorgesneden.
Bewezen is het nog niet. Maar het vermoeden groeit dat de moorden onderdeel waren van het plan van ‘Ergenekon’, een schimmig netwerk van nationalistische extremisten, om de regering van premier Erdogan ten val te brengen.
Hrant Dink was een onconventionele man. Een Turkse Armeniër die heel veel hield van Turkije. Zijn geboorteland en dat van zijn vader en voorvaderen. Hij herhaalde keer op keer dat Turken hele goede mensen waren, maar dat het beleid van de Turkse staat fascistisch was. Zijn droom was dat Turken en Armeniërs in Turkije een dialoog zouden aangaan over de massaslachtingen van Armeniërs in 1915 zonder bemoeienis van buitenaf; zonder de bemoeienis van Armeense stoorzenders in het buitenland. Daarmee maakte hij zowel vijanden onder de nationalistische Turken als onder de nationalistische Armeniërs.
Terwijl ik tussen de duizenden Turken in de regen voor het kantoor van Agos sta voel ik de solidariteit tussen Turken en Armeniërs. Voel ik de steun voor de droom van Hrant Dink. In het samenzijn. In de liedjes die samen worden gezongen en in de politieke leuzen die gescandeerd worden terwijl de weduwe van Hrant, Rakel, en haar zoon en dochter vanuit het gebouw van Agos toeluisterden.
De dood van Hrant Dink heeft zijn droom van een verzoening tussen Turkije en Armenië dichterbij gebracht. Er is ook eindelijk een dialoog al zijn er nog veel obstakels te overwinnen. Ook in Turkije zelf. Meer politieke moed is nodig om van Turkije een land te maken waar diversiteit wordt omarmd als een verrijking in plaats van een bedreiging.
Waar politici de moed hebben om een straat te vernoemen naar Hrant Dink. Drie jaar na zijn moord is daarvan nog steeds geen sprake. Daarom was ik vanmiddag blij met het initiatief van leden van de groep ‘Kunst voor Vrede’ die de straatnaam ‘Ergenekon-straat’ vlakbij de krant Agos verwijderden en vervingen door ‘Hrant Dinkstraat’. Ik ben benieuwd of  burgemeester Mustafa Sarıgül van de deelgemeente Sisli de moed zal hebben om deze ludieke actie te omarmen en de straat officieel om te dopen in de Hrant Dink-stra

Reageren




*

Dordtse Deniz mag al een jaar Turkije niet uit: ‘Ik hoop op vrijspraak’

Duizenden Turken beboet voor roken in auto, maar aantal rokers neemt nauwelijks af

Horendol van ongevraagde verkooptelefoontjes

Animo mkb-ondernemers voor Turkije daalt dramatisch