Artikelen:
Geniet van Istanbul met Marc Guillet

Veiliger varen op de Bosporus

9 jan
2010
Door: Marc Guillet
Er zijn nog geen reacties

istanbulbogazgemi

In: Het Financieele Dagblad
In deze chaotische megastad, met zijn overdosis aan claxonherrie van macho’s met korte lontjes, is niets zo rustgevend als een tochtje met de pont over de Bosporus.
Ik doe het een paar keer per week. Vanuit Kadiköy, aan de Aziatische kant van Istanbul, naar de Europese kant. Twintig minuten relaxed in een boek of krant lezen, mensen observeren of wegdromen. Personeel van de ouderwetse veerboot komt ondertussen langs met dienbladen sesambroodjes en tulpvormige glaasjes thee.
Hoewel de boten meestal afgeladen vol zijn, is het opvallend rustig aan boord. Rumoerige pubers of luidruchtige volwassenen zijn een uitzondering. Hooguit af en toe een oudere passagier die zijn mobieltje onbewust als megafoon gebruikt. En soms
wordt mijn aandacht getrokken door een werkloze of een grijsaard die als venter van dunschillers, citroenpersjes of pennen een paar stuivers probeert te verdienen.
Wie geluk heeft ziet speelse dolfijnen in groepjes acrobatische tuimelkunsten showen. Ze jagen in deze wateren op vis en inktvis.
De Bosporus, een waterlint van zo’n 30 kilometer dat dwars door Istanbul loopt, verbindt het zoete water van de Zwarte Zee met het zoute water van de Zee van Marmara. Zij is een van de drukst bevaren internationale vaargeulen ter wereld. Moeilijk navigeren is het ook wegens de sterke stromingen en de nauwe doorvaart midden door een stad met bijna evenveel inwoners als heel Nederland.
Zowel het milieu als de inwoners langs de oevers zijn constant in gevaar. Enorme hoeveelheden olie en vloeibaar gas gaan dagelijks door de Bosporus vanuit Rusland, Azerbeidzjan en Kazachstan naar de wereldmarkt. Te vaak al zijn tankers en andere schepen in deze zee-engte met elkaar in aanvaring gekomen of in tweeën gebroken. In 1979 en 1994 waren er grote ongelukken. De brandende en wegstromende olie vervuilde het water en de oevers over vele kilometers. In totaal kwamen er toen 69 opvarenden om het leven. Een vorig jaar ramde een stuurloos geworden vrachtschip de oever en kwam op slechts enkele meters van de huizen tot stilstand.
Aangezien zowel de verkeersdrukte als de omvang van de tankers bleef toenemen, besloot Turkije in 1998 de verkeersregels in de vaargeul aan te scherpen. Zo is varen op de automatische piloot verboden. Wanneer er schepen met gevaarlijk materiaal willen passeren, mogen zich op hetzelfde tijdstip geen andere schepen met een gevaarlijke lading in de Bosporus bevinden. Elk schip moet 24 uur vooraf toestemming tot doorvaart aanvragen. Schepen die langer zijn dan 200 meter mogen alleen bij daglicht varen.
Rusland beschuldigde Turkije ervan inbreuk te maken op de Conventie van Montreux (1936), waarin is vastgelegd dat de Bosporus en de Dardanellen internationale wateren zijn, toegankelijk voor alle scheepvaart zonder oponthoud of regulering, behalve in tijden van oorlog. Maar in 1936 bestonden er nog geen supertankers en was er amper scheepsverkeer. In dat jaar voeren er gemiddeld zeventien schepen per dag door de Bosporus en de Dardanellen. Inmiddels zijn dat 150 schepen per dag, waaronder dertig Russische olietankers.
De nieuwe verkeersregels hebben niet alleen tot meer veiligheid maar ook tot verkeersopstoppingen geleid bij de ingangen van de Bosporus. Vervuiling door de olietankers is nog steeds een groot probleem. In 2007 waren er 186 incidenten.
Gelukkig wordt er gewerkt aan het verminderen van het olietransport door de Bosporus: de aanleg van een pijpleiding voor 1,5 miljoen vaten olie per dag van Samsun aan de Zwarte Zeekust naar Ceyhan aan de Middellandse Zee. Deze Trans-Anatolische pijpleiding moet in 2012 operationeel worden. Daarmee zal het olievervoer door de zee-engte met de helft verminderen. Goed voor het milieu, goed voor de veiligheid en goed voor de dolfijnen.

In: Het Financieele Dagblad

In deze chaotische megastad, met zijn overdosis aan claxonherrie van macho’s met korte lontjes, is niets zo rustgevend als een tochtje met de pont over de Bosporus.

Ik doe het een paar keer per week. Vanuit Kadiköy, aan de Aziatische kant van Istanbul, naar de Europese kant. Twintig minuten relaxed in een boek of krant lezen, mensen observeren of wegdromen. Personeel van de ouderwetse veerboot komt ondertussen langs met dienbladen sesambroodjes en tulpvormige glaasjes thee.

Hoewel de boten meestal afgeladen vol zijn, is het opvallend rustig aan boord. Rumoerige pubers of luidruchtige volwassenen zijn een uitzondering. Hooguit af en toe een oudere passagier die zijn mobieltje onbewust als megafoon gebruikt. En soms

wordt mijn aandacht getrokken door een werkloze of een grijsaard die als venter van dunschillers, citroenpersjes of pennen een paar stuivers probeert te verdienen.

Wie geluk heeft ziet speelse dolfijnen in groepjes acrobatische tuimelkunsten showen. Ze jagen in deze wateren op vis en inktvis.

De Bosporus, een waterlint van zo’n 30 kilometer dat dwars door Istanbul loopt, verbindt het zoete water van de Zwarte Zee met het zoute water van de Zee van Marmara. Zij is een van de drukst bevaren internationale vaargeulen ter wereld. Moeilijk navigeren is het ook wegens de sterke stromingen en de nauwe doorvaart midden door een stad met bijna evenveel inwoners als heel Nederland.

Zowel het milieu als de inwoners langs de oevers zijn constant in gevaar. Enorme hoeveelheden olie en vloeibaar gas gaan dagelijks door de Bosporus vanuit Rusland, Azerbeidzjan en Kazachstan naar de wereldmarkt. Te vaak al zijn tankers en andere schepen in deze zee-engte met elkaar in aanvaring gekomen of in tweeën gebroken. In 1979 en 1994 waren er grote ongelukken. De brandende en wegstromende olie vervuilde het water en de oevers over vele kilometers. In totaal kwamen er toen 69 opvarenden om het leven. Een vorig jaar ramde een stuurloos geworden vrachtschip de oever en kwam op slechts enkele meters van de huizen tot stilstand.

Aangezien zowel de verkeersdrukte als de omvang van de tankers bleef toenemen, besloot Turkije in 1998 de verkeersregels in de vaargeul aan te scherpen. Zo is varen op de automatische piloot verboden. Wanneer er schepen met gevaarlijk materiaal willen passeren, mogen zich op hetzelfde tijdstip geen andere schepen met een gevaarlijke lading in de Bosporus bevinden. Elk schip moet 24 uur vooraf toestemming tot doorvaart aanvragen. Schepen die langer zijn dan 200 meter mogen alleen bij daglicht varen.

Rusland beschuldigde Turkije ervan inbreuk te maken op de Conventie van Montreux (1936), waarin is vastgelegd dat de Bosporus en de Dardanellen internationale wateren zijn, toegankelijk voor alle scheepvaart zonder oponthoud of regulering, behalve in tijden van oorlog. Maar in 1936 bestonden er nog geen supertankers en was er amper scheepsverkeer. In dat jaar voeren er gemiddeld zeventien schepen per dag door de Bosporus en de Dardanellen. Inmiddels zijn dat 150 schepen per dag, waaronder dertig Russische olietankers.

De nieuwe verkeersregels hebben niet alleen tot meer veiligheid maar ook tot verkeersopstoppingen geleid bij de ingangen van de Bosporus. Vervuiling door de olietankers is nog steeds een groot probleem. In 2007 waren er 186 incidenten.

Gelukkig wordt er gewerkt aan het verminderen van het olietransport door de Bosporus: de aanleg van een pijpleiding voor 1,5 miljoen vaten olie per dag van Samsun aan de Zwarte Zeekust naar Ceyhan aan de Middellandse Zee. Deze Trans-Anatolische pijpleiding moet in 2012 operationeel worden. Daarmee zal het olievervoer door de zee-engte met de helft verminderen. Goed voor het milieu, goed voor de veiligheid en goed voor de dolfijnen.

Reageren




*

Dordtse Deniz mag al een jaar Turkije niet uit: ‘Ik hoop op vrijspraak’

Duizenden Turken beboet voor roken in auto, maar aantal rokers neemt nauwelijks af

Horendol van ongevraagde verkooptelefoontjes

Animo mkb-ondernemers voor Turkije daalt dramatisch