Artikelen:
Geniet van Istanbul met Marc Guillet

Nomadenzoon aan de Bosporus

18 aug
2009
Door: Marc Guillet
Er zijn 3 reacties

FOTO © SLAWOMIRA KOZIENIEC

vespa-met-stork

In: Algemeen Dagblad, bijlage Weekend

Daniël Stork lacht als hij vertelt over de keren dat de politie van Istanbul hem staande hield op de Istiklal Caddesi, de winkelpromenade waaraan het Nederlandse consulaat ligt. “Als ik dan wees op het diplomatieke nummerbord van mijn Vespa mocht ik verder rijden”.

Niet alleen agenten vinden het vreemd dat de Nederlandse diplomaat zich op zo’n ondiplomatiek vervoermiddel verplaatst. Ook de krant Today’s Zaman introduceerde Stork als een buitenbeentje aan zijn lezers. En in het corps diplomatique fronst menigeen de wenkbrauwen. “Heeft hij alleen een scooter en geen auto?”, vraagt de Poolse diplomaat Witold Lesniak verbaasd.

“Ik werk hier nu een jaar als vice-consul en hoofd van de afdeling pers en culturele zaken”, zegt Stork. “Istanbul is een dynamische, moderne havenstad. De voormalige hoofdstad van het Ottomaanse Rijk. En met Sjanghai heeft Istanbul het grootste Nederlandse consulaat ter wereld”.

De metropool aan de Bosporus is een prestigieuze post voor een diplomaat en het consulaat is een echt bedrijf waar dertig man werkt. Storks functie wint eigenlijk steeds meer aan belang door de voortdurend oplaaiende discussie: Turkije wel of geen lid van de EU? Turkije is voor Den Haag een prioriteitsland.

Om democratie en mensenrechten in Turkije te versterken heeft het consulaat een projectenpot van circa 200.000 euro. Stork zelf beheert het potje ‘cultuur en publieksdiplomatie’ (170.000 euro) voor culturele uitwisseling tussen Nederland en Turkije en ter bevordering van het Nederlandse imago in Turkije. En hij heeft twee grote klussen in het vooruitzicht: volgend jaar is Istanbul culturele hoofdstad van Europa, en voor 2012 moet hij met zijn collega’s festiviteiten organiseren om 400 jaar diplomatieke betrekkingen tussen Nederland en Turkije te vieren.

Het consulaat is gevestigd in het Palais de Hollande, een monumentaal pand met vier ionische zuilen en de grandeur van een Italiaanse palazzo, in 1859 ontworpen en gebouwd door architect Giovanni Barborini. “Tot de verhuizing in 1947 naar de nieuwe hoofdstad Ankara was dit de ambassade van Nederland”, aldus Stork. Op de bel-etage heeft het paleis een statige balzaal met een zwartgelakte vleugel. De loggia kijkt uit over de Bosporus. Een oase van rust aan de altijd drukke hoofdstraat en winkelpromenade Istiklal Caddesi, die wordt omzoomd door art nouveau gebouwen. Het paleis is de oudste residentie van Nederland in het buitenland en symboliseert de historische band tussen Nederland en Turkije sinds 1612 toen de eerste ambassadeur Cornelis Haga arriveerde.

Net als pionier Haga is Stork single, begin dertig en een getalenteerde diplomaat. Hij is energiek, vlot in de omgang, spreekt negen buitenlandse talen en bruist van ideeën.

Zo is hij deze ochtend voorzitter van een bijeenkomst van culturele attachés van EU-landen. Een initiatief van hem om projecten te coördineren. De opkomst is groot. Gastsprekers lichten komende evenementen toe. De biennale van Istanbul in september. De boekenbeurs in november. “Daarvoor ga ik de openingsavond als boekenbal organiseren”, zegt Stork. “Met gasten als Geert Mak, de dichter Frank Westerman en de Turkse schrijfster Elif Shafak.”

Voor Frank Rijkaard, de kersverse trainer van Galatasaray, heeft hij een groots welkomstfeest in gedachten. Een ongebruikelijk initiatief. Maar typerend voor de originele werkstijl van Stork. “Als Turken al iets weten van Nederland dan gaat het voor zeker 80 procent over voetbal. Vrijwel iedereen kent Rijkaard, die van Surinaamse afkomst is. Daardoor kan het consulaat het multiculturele van Nederland promoten, veel aandacht van Turkse media krijgen, en een veel breder publiek bereiken dan bij de meeste programma’s we financieren”.

Hij heeft Rijkaard op het trainingscomplex van Galatasaray gesproken. “In principe doet hij het”. Stork staat bekend als een uitstekende netwerker. Daarom is de kans groot dat het Rijkaard-feest realiteit wordt.

Aan alles is te merken dat de jonge diplomaat zich thuis voelt in deze 2600 jaar oude havenstad. “Ik hou van geschiedenis, en meer van water dan van bergen”, zegt hij. “De openheid naar de zee toe en het gevoel van ruimte doen me goed.” Het doorgronden van de Turkse samenleving is verre van eenvoudig. “Fascinerend vind ik de Turkse paradox: de seculieren, die cultureel het meest op hebben met het Westen, houden vast aan het nationalistische en militaristische Turkije van Atatürk. En de nieuwe moslim elite van de AKP-regering, die cultureel ver van het Westen afstaat, zoekt haar heil in EU-hervormingen die hun religieuze vrijheid waarborgt. De gelaagdheid van de politiek en de Turkse samenleving en het gebrek aan een eenduidige betekenis vind ik boeiend.’’

Excentriek noemt hij zichzelf. Dat heeft hij, net als zijn flair en passie voor kunst en cultuur van geen vreemde. Vader Coen stond bekend om zijn moedige, eigengereide en volgens sommigen ‘te politiek betrokken’ manier van werken. Vooral op zijn posten in Pretoria, Havana, Buenos Aires en Boekarest deed hij van zich spreken. Zo maakte hij in Roemenië de omwenteling mee die dictator Ceaucescu de kop kostte (1989). Hij steunde dissidenten en kreeg bekendheid door in het NOS Journaal verslag te doen van de gebeurtenissen. Terwijl sommige ambassadeurs in gepantserde auto’s met kogelwerende ruiten rondreden, maakte vader Stork gebruik van zijn fiets.

Stork junior typeert de band met zijn 81-jarige vader als intens. “Hij is echt mijn kameraad, die erg meeleeft met wat ik doe”. Daniël wilde graag marinier worden. Documentaires maken leek hem ook leuk, maar de diplomatie trok het meest. “Ik was euforisch toen ik werd toegelaten tot de opleiding voor diplomaat”.

Net als zijn vader is Stork een moderne nomade. Zijn wieg stond in Helsinki. En hij woonde al in Londen, Havana, Boekarest, Wales, Amsterdam, Sint Petersburg, Napels, Maputo en Buenos Aires. “Toch voel ik me geen ontheemde”, zegt hij. “Ik ben een trotse Nederlander met misschien wel meer patriottische gevoelens dan de meeste Nederlanders, omdat ik al zo lang in het buitenland woon”.

Als een van de laatsten verlaat hij tegen zessen het consulaat. Snel even met de scooter naar huis. Daar, in zijn appartement op de eerste verdieping van een honderd jaar oud gebouw rondom een hofje, wijst hij naar het uitzicht op de Aziatische oever van de Bosporus, de Gouden Hoorn en het Topkapi paleis van de sultans.

Zijn appartement heeft een warme sfeer. Het is gemeubileerd met Turks antiek dat hij een paar straten verderop in kleine winkeltjes kocht. Boven een deur hangt een metalen naambord ‘Piaţa Revoluţiei’. “Dat heb ik na de omwenteling in Boekarest stiekem losgeschroefd en als trofee meegenomen”. Zijn boekenkasten spreken van een brede belangstelling voor geschiedenis, kunst, cultuur en literatuur. Ze werden geordend door pa. In de salon staan twee stoelen waar schout-bij-nacht Karel Doorman regelmatig in zat. “In de rugleuning kun je de afdrukken nog zien van de gouden knopen achterop zijn marine-uniform”, zegt Stork. “Doorman is een groot-oom van mijn vader: oftewel de oom van de nicht van mijn oma. Hij leidde in 1942 de geallieerden tegen de Japanse invasievloot bij de slag om de Javazee met de woorden: ‘ik val aan, volg mij’, en is met zijn vlaggeschip De Ruyter ten onder gegaan.”

De moed van Doorman is inspirerend, zegt Stork. “Nooit opgeven, durf tonen en risico’s nemen om iets te bereiken, dat heb ik ook”.

Het water bindt Stork eveneens met Doorman. Hij stopt een t-shirt en een sportbroekje in zijn rugzak en start de scooter. “Ik moet weer regelmatig gaan roeien”, zegt Stork. “Het nadeel van de mediterrane levensstijl hier is dat je dichtgroeit”.

In Amsterdam roeide hij bij Nereus. Vandaag stapt hij voor het eerst in Istanbul in een tweepersoonsskif. Onwennig eerst, maar na een paar halve halen krijgt hij de slag weer te pakken. Zijn ranke boot glijdt over het water. “Geweldig om over de Gouden Hoorn, een van de meest historische wateren, te kunnen roeien”, zegt hij hijgend. “Kijk naar die beroemde moskeeën in de verte. Dat is kicken!” Op zijn linkerhand begint zich een blaar te vormen. Hij verbijt de pijn. De stilte en de rust op het water, zo midden in deze lawaaierige metropool, ondergaat hij als een sensatie. “Een bevrijdend gevoel, zo’n fysieke activiteit midden in deze wereldstad”. Met spierpijn in de benen hijst hij zich uit de skif op de warme planken van de steiger. Zweet heeft zijn t-shirt doorweekt. Een snelle douche volgt. De volgende afspraak wacht: de opera ‘Il matrimonio segreto’ (Het geheime huwelijk). “Een uitnodiging van de Italiaanse consul en een mooie gelegenheid om te netwerken”, zegt hij. Opera is niet zijn favoriete muziek. “Ik hou vooral van zigeunermuziek, jazz, hip hop en alternatieve muziek”.

Het loopt al tegen middernacht wanneer hij zich met zijn scooter door een file laveert bij het Besiktas stadion. In de tuin van een bar wacht zijn Turkse vriendin Ayse. Stork bestelt een glas Turkse witte wijn en mijmert over zijn eerste jaar in Istanbul. “Ik geniet van de energie die deze stad uitstraalt. Van de eetcultuur, van de tijd die mensen voor elkaar nemen en de belangrijke rol die de familie speelt. Ook het belang van muziek en zingen in de cultuur. Het is ongelofelijk hoeveel liederen Turken kennen en spontaan aanheffen en samen zingen. Jammer dat wij dat in Nederland bijna niet meer hebben.”

3 Comments

  1. Bert van Oosterhout schreef:

    Genoten van je swingende artikel over de eveneens swingende Nederlandse vice-consul in Istanbul. Sommige mensen maken er ook altijd een feest van. En ik heb de indruk, afgaande op je publicaties, dat jij dat ook doet. Doorgaan zo. Een boeiende en waardevolle episode in je journalistieke leven, lijkt me zo. En ik voel me nog steeds trots dat ik aan de basis ervan heb gestaan.

    Bert

  2. Gülseren Aytekin schreef:

    Marc, wederom heb ik genoten van je artikel. Ik zet mijn comment bij dit ene artikel, maar voor menig ander is hetzelfde te zeggen. Je weet interessante mensen te vinden en er interessante verhalen uit te halen. Mijn nieuwsgierigheid naar meer is er in ieder geval door gewekt…

    Gülseren

  3. Caroline schreef:

    Marc, mooi verhaal over Stork, maar dat kan ook niet anders, want het is een mooie vent!

Reageren




*

Dordtse Deniz mag al een jaar Turkije niet uit: ‘Ik hoop op vrijspraak’

Duizenden Turken beboet voor roken in auto, maar aantal rokers neemt nauwelijks af

Horendol van ongevraagde verkooptelefoontjes

Animo mkb-ondernemers voor Turkije daalt dramatisch