Artikelen:
Geniet van Istanbul met Marc Guillet

Buschauffeur fietst van Hengelo naar Istanbul

31 jul
2009
Door: Marc Guillet
Er zijn nog geen reacties

biker-hero-istanbul4

Istanbul – Zijn wangen zijn ingevallen. De gespierde benen verbrand door de zon en flink aan het vervellen. Op zijn onderlip doen de blaren pijn, maar Martijn van der Burg is een gelukkig mens. De 33-jarige buschauffeur uit Hengelo staat op de winderige kade van Istanbul en kijkt naar het water van de Bosporus.

“Ik heb het volbracht”, zegt hij met een zucht. “Van Hengelo naar Istanbul op een twaalf jaar oude fiets. In 26 dagen 2962 kilometer. Door tien landen. En met die fietstocht heb ik  5000 euro opgehaald voor de Brandwonden Stichting in Beverwijk”.

Hij kijkt verbaasd rond naar de moderne drukte van Istanbul. Allemaal nieuwe indrukken, maar hij mijmert al over nieuwe plannen. “Door Siberië naar China fietsen, van Moskou naar Peking, dat lijkt me machtig”.

Van der Burg heeft een zittend leven. ‘Rondje rond de kerk’ noemt hij zijn werk als buschauffeur. Een fanatieke fietser in de gebruikelijke zin van het woord is hij niet. Zo gaat hij altijd met de auto naar zijn werk. Van passieve vakanties die bestaan uit zon, zand en zee moet hij echter niets hebben. Daar is hij veel te ongedurig voor. “Ik ben heel druk en hou van avontuur. Als ik vakantie heb wil ik vrij en ongebonden zijn. Vier weken op de fiets, zonder radio en tv. Alleen steeds weer nieuwe indrukken opdoen en mensen ontmoeten. Dat is voor mij meer dan voldoende. De vreugde die dat geeft is onbeschrijfelijk”.

Gemakkelijk was zijn tocht niet. Hij had niet van tevoren getraind. “In het begin had ik last van spierpijn. Tot Oostenrijk had ik alleen maar regen. Na Italië alleen maar brandende zon. In Tuzla werd ik in mijn arm gebeten door een hond die ik een aai over zijn bol wilde geven. De eigenaar van de hond heeft me naar een ziekenhuis gebracht voor een tetanusprik. Om de twee dagen moest ik een kliniek zien te vinden om het verband te laten verversen. In een Turks stadje werd ik door kinderen met stenen bekogeld.”

De pijn, vermoeidheid en tegenslagen maken het voltooien van de tocht alleen maar mooier. “In de eerste weken was het alsof ik in een sprookje meedeed, maar nadat ik over de helft was, begon het reëel te worden. Ik negeerde gewoon de pijn om Istanbul te kunnen bereiken. Het mooiste waren de ontmoetingen met totaal onbekende mensen. Als ik aan het eind van de dag, na twaalf uur mijn kilometers had gemaakt, klopte ik gewoon bij willekeurige mensen aan met het verzoek of ik bij hen in de tuin mijn tentje mocht opzetten. Meestal mocht ik bij hen in huis in de logeerkamer slapen, mocht ik douchen en kreeg ik eten. Ik heb gemerkt dat hoe minder mensen hebben hoe gastvrijer ze zijn.”

Vooral in Duitsland, Servië en Turkije waren de mensen heel vriendelijk en behulpzaam. De hartelijkheid van een postbode in het Turkse stadje Havsa was overweldigend. “Bij hem voelde ik me als zijn zoon. Heel gaaf. “

In het verleden fietste Van der Burg vaak met zijn oudere broer Marcel. Die fietste in een jaar in de Verenigde Staten 30.000 kilometer. “Hij was 29 toen hij zeven jaar geleden in Nederland bij een ongeluk om het leven kwam. Ik mis hem nog steeds. Met deze tocht naar Istanbul wilde ik hem laten zien dat ik het ook kan”.

 

Voor meer informatie: http://www.hengelo-istanbul.nl/

Reageren




*

Dordtse Deniz mag al een jaar Turkije niet uit: ‘Ik hoop op vrijspraak’

Duizenden Turken beboet voor roken in auto, maar aantal rokers neemt nauwelijks af

Horendol van ongevraagde verkooptelefoontjes

Animo mkb-ondernemers voor Turkije daalt dramatisch