Artikelen:
Geniet van Istanbul met Marc Guillet

Broertjes kwijnen weg in Turkije

21 jan
2009
Door: Marc Guillet
Er is 1 reactie

Door Marc Guillet en  Laura Schalkwijk

Istanbul/Den Haag – Arif (11) en Halil (7), twee Turks-Nederlandse jongens die door hun moeder zijn weggehaald bij een lesbisch pleeggezin uit Den Haag en naar Turkije zijn ontvoerd, kunnen in dat land geen goede opvoeding krijgen.

De Turks-Nederlandse jongens Arif en Halil zijn door hun moeder ontvoerd en naar Turkije gebracht. De kinderrechter wil ze terughalen.

De kinderen verblijven momenteel tegen de zin van Turkse maatschappelijk werkers bij hun grootouders. Die zijn in de ogen van de hulpverleners namelijk te oud om hun kleinkinderen te kunnen opvoeden.

,,Ze hebben mij opgedragen een kindermeisje in dienst te nemen om voor mijn neefjes te zorgen,’’ zegt Tegmen Aslan. Hij is de oom die zich heeft ontfermd over de jongens.

Door een vertrouwensbreuk heeft de moeder haar kinderen vorige zomer meegenomen tijdens een korte vakantie naar Turkije en daar achtergelaten bij haar broer. Sindsdien is in de Turkse media veel ophef ontstaan over het beleid van het Bureau Jeugdzorg Haaglanden, vooral over het feit dat de jongens beide keren zijn ondergebracht bij een lesbisch pleeggezin.

De ouders en familie zijn gelovige moslims en kunnen dat moeilijk verteren. ,,Hoe kunnen zij de echte moeder vervangen?”, zegt Tegmen Aslan. ,,Hoe kunnen zij de kinderen onze tradities en cultuur bijbrengen?”

De moeder, Nurgül Azeroglu, heeft de hulp ingeroepen van de Turkse premier Erdogan. ,,Hij heeft ons beloofd dat hij ons zal helpen om te voorkomen dat onze kinderen teruggaan naar het lesbische stel,” aldus de moeder.

Arif en Halil, die van de kinderrechter in Den Haag terug moeten naar Nederland, wonen nu in het afgelegen stadje Igdir, in het verre oosten van Turkije aan de grens met Armenië en Iran.

Hun biologische ouders hebben na de ontvoering korte tijd vastgezeten en zijn nu in afwachting van hun strafzaak.

Het ministerie van Justitie is inmiddels bezig – op verzoek van Bureau Jeugdzorg Haaglanden – om Arif en Halil terug te halen naar Nederland. Als dat lukt, dan keren de twee jongens niet terug naar de Haagse pleegmoeders, maar wordt bekeken welke vorm van hulp het meest geschikt is. ,,We doen er in het belang van de kinderen alles aan om hier samen met de ouders uit te komen,” aldus Veronic Peijnenburg, woordvoerster van de jeugdzorginstantie.

Volgens stichting Jeugdformaat, die verantwoordelijk is om uithuisgeplaatste kinderen onder te brengen in pleeggezinnen, was er in 2004 – toen de twee jongens voor het eerst zijn weggehaald – sprake van een goede match. Woordvoerster Karin Maks: ,,Er wordt altijd eerst gekeken of er binnen de eigen familie- of vriendenkring een plek beschikbaar is. Als dat niet zo is, dan kijken we naar een passend gezin en de twee moeders waren het meest geschikt. Daarnaast hebben we geen groot bestand van islamitische pleeggezinnen. Bovendien staat de veiligheid van een kind altijd voorop.”

Naast Arif en Halil is er nog een zoon, Yunus (4). Hij verblijft al een paar jaar bij dezelfde pleegouders waar ook Arif en Halil bijna 3 jaar woonden. Volgens Bureau Jeugdzorg blijft de jongste in zijn belang bij het pleeggezin, omdat hij er al sinds hij een baby was woont.

Yunus kwam in 2004 als baby van 4 maanden in het ziekenhuis terecht met een gebroken arm en een opgezwollen hoofd. De moeder zei dat ze haar baby per ongeluk uit zijn wiegje op de grond had laten vallen.

Oom Tegmen is verontwaardigd over het besluit van de kinderrechter om de jongens uit huis te plaatsen. ,,Als mijn zus niet voor haar kinderen zou willen zorgen, hoe kan het dan dat zij alles in het werk stelt om hen terug te krijgen?”

Hij hoopt dat de rechter alsnog besluit dat de kinderen terug naar huis mogen, naar hun biologische ouders. ,,Laat de kinderbescherming hen permanent in de gaten houden; observeer de moeder om te zien of zij wel of niet goed zorgdraagt voor haar kinderen.’’

Arif en Halil gaan in het besneeuwde Igdir inmiddels naar een Turkse school. Ze missen hun ouders erg. Ze hebben regelmatig telefonisch contact, aldus hun oom. Arif, de oudste, die diabetes heeft, wil niet meer terug naar het pleeggezin. ,,Ik loop weg als ze me weer zouden terugplaatsen.”

One Comment

  1. BB schreef:

    De jongens kwijnen weg omdat moeder ze heeft weg achter gelaten, dus dat kwijnen is niet nodig. Ouders gebruiken de kinderen voor een strijd met jeugdzorg welke moeder zet haar kinderen met foto in elke krant en met zoveel volwassen emoties.

    ook klopt het verhaal niet moeder weet heel goed dat ze niet terug gaan naar de lieve pleeg moeders , maar ga deze leugen hard roepen dan kijken ze niet waarom deze kinderen al 2 x uit huis geplaatst worden

    ook zie je dat moeder in de media heel veel verschillende verhalen verteld over de verwondingen van de baby, hij is van de trap gevallen , hij is ui t dewieg gevallen, de middelste zoon heeft hem laten vallen. Ook heeft hij steeds andere verwonindingen.

    Nee duidelijk is dat deze moeder liegt , en dat is verschrikkelijk want de kinderen zijn de dupe.

Reageren




*

Dordtse Deniz mag al een jaar Turkije niet uit: ‘Ik hoop op vrijspraak’

Duizenden Turken beboet voor roken in auto, maar aantal rokers neemt nauwelijks af

Horendol van ongevraagde verkooptelefoontjes

Animo mkb-ondernemers voor Turkije daalt dramatisch