Artikelen:
Geniet van Istanbul met Marc Guillet

‘Laat die Turken er niet doorkomen!’

4 nov
2008
Door: Marc Guillet
Er zijn nog geen reacties

De Catsricumse Rugby Club draagt in Turkije zijn sport uit. Fel op het veld, vriendelijk erbuiten. Want rugby is en blijft een sport voor heren, ervaart een Turk. Wel heren die schunnig zingen.

“Ik wil support hebben en actie maken”, zegt Wiet van Duin, de meespelende coach van het ‘driede’ rugby team van Castricum. “De laatste tien minuten hebben we gas teruggenomen en dan kunnen die gasten lekker ballen. Dat is natuurlijk niet de bedoeling. We moeten diep gaan. Ik tackels zien. Laat die Turken er niet doorkomen!”


De coach met zijn schorre stem is onverbiddelijk. De wedstrijd tegen het team van de Ottomans uit Istanbul is weliswaar vriendschappelijk, maar er dient met volle inzet en concentratie te worden gespeeld. Hier staat tenslotte een afvaardiging van de Castricumse Rugby Club op het veld; een veertig jaar oude vereniging met een trotse historie en acht titels. Vorig jaar slaagden de Castricummers er voor de vijfde maal op rij in om kampioen van Nederland te worden.
Er staat een harde wind. Lange ballen zijn uitgesloten. De Noord-Hollanders houden het spel kort en sluiten goed aan. Yoni Rasch, een voorwaartse van dik 130 kilo, slaat zijn Turkse tegenstander als een vlieg van zich af met een ‘hand off’. Winger Aloin Sommers en eerste center Daan Pannekeet glippen met enige regelmaat door de verdediging van de Turken. Twee minuten na de kick off is het 7-0 voor Cas RC. En na tien minuten staat er al 14-0 op het denkbeeldige scorebord van het Silivri Selimpasha stadion.
Stadion is wel een heel groot woord voor deze sportaccomodatie. De fraaie grasmat is weliswaar met ijzeren hekken omzoomd en er is zelfs een bescheiden tribune met gele en blauwe plastic kuipstoeltjes voor een paar honderd supporters. Maar het piepkleine clubhuis heeft armoedige kleedkamers en slechts een enkel slecht onderhouden toilet. Het stadionnetje is van de plaatselijke voetbalvereniging van het dorp Silivri, dat in Turkije alleen bekend is omdat er vorige week in de gevangenis een proces begon tegen ex-generaals, politici, schrijvers en journalisten die volgens de aanklacht met moorden, aanslagen en propaganda een staatsgreep van het leger wilden uitlokken om de islamitische regering van premier Erdogan ten val te brengen.
Het veld ligt op anderhalf uur rijden van Istanbul. Er is geen belijning. En er staan geen doelpalen. Alleen twee voetbalgoals met oude netten. Het is kenmerkend voor de positie van het rugby in Turkije.
Hoewel in Turkije zowel balsporten als krachtsporten populair zijn, heeft rugby tal van obstakels te overwinnen om aandacht van de media, de geldschieters en het publiek te krijgen. Typerend is dat de eerste Turkse rugby club, de Ottomans, in 1999 door twee Fransen en een Canadees die in Turkije werkten, werd opgericht. Pas vorig jaar waren er voldoende teams (5) om een bescheiden competitie te beginnen.
Emre Sapci (36), de aanvoerder van de Ottomans, speelt sinds 1991. “Ik speelde in Engeland op de middelbare school. Twee jaar geleden hadden we als Ottomans nog maar veertig leden; studenten en buitenlanders die hier werken. We hebben grote moeite om velden te vinden, materiaal, trainers en scheidsrechters. Onze sponsor is Peugeot, omdat de voormalige manager van Peugeot hier in Istanbul in ons team speelde.” Hij noemt het bezoek van de Castricumse RC aan Istanbul en de wedstrijd een goede promotie van de sport. De Turkse krant Turkish Daily News publiceerde een bijna paginagroot verhaal over het Noord-Hollandse rugby team met twee grote kleurenfoto’s.
Ook de weergoden zijn de rugby teams goed gezind. Hoewel er vrijwel heel de dag buien vielen, is het tijdens de wedstrijd droog en zelfs zonnig waardoor er een regenboog te zien is boven de minaret van de plaatselijke moskee.
Uiteindelijk wordt het 75-7. “We kregen rugbyles”, constateert aanvoerder Sapci van de Ottomans. “Zij zijn veel beter georganiseerd. Ze trainen veel vaker dan wij. Zij domineerden bijna de hele wedstrijd. De scrums werden gewonnen. Ze forceerden mooie breaks en de line outs waren ook meestal goed”.
Trainer Wiet van Duin zegt tijdens de nabespreking op het veld dat hij ‘hartstikke tevreden’ is. “We hebben een onverwacht hoog niveu neergezet. Er is goede druk gezet, vooral in de tweede helft.”
Ook aanvoerder Rolf de Graaf laat zich lovend uit: “Ik vind dat we met een positieve instelling hebben gespeeld. Geen gekanker in het veld. Heel goed.” In de kring, met de armen over elkaars schouders, wordt de middag afgesloten met de yell van de club: ‘Een, twee, drie CAS’.
De Ottomans applaudiseren voor de Castricummers en de winnende ploeg applaudiseert voor de Turken, ‘want rugby is en blijft een sport voor heren’ zegt Hasan Akman, de Nederlands-Turkse initiatiefnemer van het bezoek aan Istanbul.
De verbroedering gaat buiten het veld vlot verder terwijl de kelen gesmeerd worden met talloze blikjes bier en een grote flacon whisky die van mond tot mond gaat. “Tieten en bier; tieten en bier”, roept een van de Tukse spelers, die wel eens in Nederland bij een wedstrijd is geweest. De Castricummers hebben weinig aanmoediging nodig en zetten hard in met het oude rugbylied Why was he born so beautiful?
 
‘Why was he born at all?
He’s no fucking use to anyone.
He’s no fucking use at all.
He ought to be publicly pistoled
He ought to be publicly shot
And left in a public urinal
And left there to fucking well rot

Higher than the highest mountain
Deeper than the deepest sea
Is he a man? No
Is he a duck? Can he fuck?
He is a superman!

De tekst wordt steeds schunniger en eindigt met ‘fuck a whore’ (3x).
’s Avonds wordt de verbroedering in een restaurant voortgezet. Met live muziek van zigeuners en bier, heel veel bier.

Reageren




*

Dordtse Deniz mag al een jaar Turkije niet uit: ‘Ik hoop op vrijspraak’

Duizenden Turken beboet voor roken in auto, maar aantal rokers neemt nauwelijks af

Horendol van ongevraagde verkooptelefoontjes

Animo mkb-ondernemers voor Turkije daalt dramatisch