Artikelen:
Geniet van Istanbul met Marc Guillet

Koerdische schaapsherder wordt arts

4 sep
2008
Door: Marc Guillet
Er zijn nog geen reacties

Irfan Töreci woont met zijn ouders en tien broers en zussen in een simpel huisje van gedroogde klei in een Turks dorpje aan de grens met Iran. Zijn vader is boer. In de zomers en in zijn vrije tijd hoedt de 19-jarige Irfan de schapen van zijn vader in de bergen van Yüksekova.

Als kleuter van vijf kreeg hij een zware elektrische schok van een kabel. Hij verloor zijn rechter arm want er was geen arts in de buurt die hem kon helpen. Er is een schreeuwend tekort aan artsen in het Koerdische zuidoosten van Turkije dat in allerlei opzichten grote overeenkomsten vertoont met de armoede in veel Derde Wereldlanden.

Irfan liet zich niet ontmoedigen en ondanks de handicap van zijn afgezette rechter arm nam hij zich voor om arts te worden. Het leek een onmogelijke droom. Geen van zijn vrienden geloofde dat hij die waar kon maken. Zijn vader had weinig geld en de leerlingen van Yüksekova eindigen elk jaar als de slechtste bij het landelijke toelatingsexamen voor de universiteiten.

Irfan was altijd de ijverigste leerling in de klas en sloot zowel de basisschool als de middelbare school af als de beste leerling. Als schaapsherder in de bergen en gedurende het school jaar studeerde hij zo’n tien uur per dag.

Vorige week bleek dat Irfan met een uitzonderlijk hoge score was geeindigd in de kopgroep van de beste studenten bij het toelatingsexamen voor de universiteiten. Hij kan deze maand voor arts gaan studeren aan de prestigieuze Hacettepe universiteit in Ankara waar de colleges zowel in het Turks als in het Engels worden gegeven.

Het inpirerende verhaal van deze moedige doorzetter haalde de afgelopen dagen alle Turkse media. Irfan poseerde gewillig voor fotografen bij zijn schapen en liet tevens weten dat zijn ouders geen geld hadden om hem te laten studeren. Meteen kwamen er uit heel Turkije en uit het buitenland aanbiedingen binnen om de jonge student financieel te helpen. En de gouverneur van Hakkari beloofde dat hij alles zou doen om ervoor te zorgen dat Irfan een kunstarm krijgt en voldoende financiele steun voor zijn studie medicijnen.

Gelukkig hebben sommige tragische verhalen soms een happy end. Maar helaas maakt een zwaluw nog geen zomer. Irfan heeft met enorm doorzettingsvermogen alle obstakels overwonnen, maar het pijnlijke feit blijft dat scholieren uit Hakkari ook dit jaar weer als slechtste eindigden bij het landelijke toelatingsexamen voor de universiteiten.

Mehmet Kaya, de Koerdische voorzitter van de Kamer van Koophandel in Diyarbakir, wees mij er op dat de Turkse overheid de afgelopen 25 jaar amper leerkrachten en artsen heeft gestuurd naar het arme zuidoosten. “Wegen, onderwijs en gezondheidszorg werden verwaarloosd. Twee op de drie inwoners moet rond zien te komen van minder dan 1,30 euro per dag. We hebben een zeer jonge bevolking: 44 procent is tussen de 7 en 24 jaar. Slechts een op de twee jongeren kan na de basisschool nog verder leren.”

Klassen met 40 tot 50 kinderen zijn geen uitzondering. Daarnaast is er een structureel gebrek aan leerkrachten. Ervaren Turkse onderwijzers en docenten willen niet in het zuidoosten wonen en werken. Vaak komen er alleen stagiaires of net afgestudeerde leerkrachten. Veel van hen melden zich na korte tijd ziek, worden depressief of overspannen en verlaten het zuidoosten om een baan te vinden in het welvarender westen van Turkije. Ik hoop dat Irfan na zijn afstuderen een andere keus maakt.

 

Reageren




*

Dordtse Deniz mag al een jaar Turkije niet uit: ‘Ik hoop op vrijspraak’

Duizenden Turken beboet voor roken in auto, maar aantal rokers neemt nauwelijks af

Horendol van ongevraagde verkooptelefoontjes

Animo mkb-ondernemers voor Turkije daalt dramatisch