Artikelen:
Geniet van Istanbul met Marc Guillet

Dansen met Yasemin

7 jul
2008
Door: Marc Guillet
Er zijn nog geen reacties

De leukste manier om de geschiedenis, de actualiteit en de mensen van een land te leren kennen, is om ze zelf op te zoeken. Zo was ik vorige week in Van, een stad op twee uur vliegen ten oosten van Istanbul.

Deze grauwe, stoffige, uit zijn voegen barstende stad met zeker 500.000 inwoners, ligt in de buurt van de Iraanse grens en aan het grootste sodameer ter wereld. Slechts een soort vis – de parelkleurige poon – kan in dit brakke water leven, maar ze wordt bedreigd met uitsterven door overbevissing. Gelukkig zijn er nog praktische idealisten, zoals de inspirerende professor Mustafa Sari, die samen met de meeste vissers een project heeft opgezet om het illegale vissen in de paaitijd volledig uit te bannen.

Van is qua architectuur een saaie, monotone stad. Letterlijk uit de grond gestampt aan het begin van de Turkse republiek in 1923. Tot de Eerste Wereldoorlog was Van een Armeense stad met 35.000 inwoners aan
de voet van de citadel. Een vlakte met puin is alles wat er rest van de Armeense aanwezigheid hier. Stille getuigen van sektarisch bloedvergieten dat nog steeds een vergiftigende rol speelt in de actuele politiek.

Van is een totaal andere wereld. Op straat, in winkels en thuis wordt Koerdisch gesproken. Turken zijn er in de minderheid. Veel Turken wonen er niet uit vrije wil, maar zijn gestuurd door de staat: ambtenaren, militairen, politieagenten, onderwijzers, spionnen. De meesten zouden meteen vertrekken naar het westen van Turkije als ze de kans kregen ‘want er is hier totaal niets te beleven’, zegt een van hen.

Xhemil Shanu, van de vluchtelingenorganisatie UNHCR, is blij dat hij me na een jaar weer ziet. “Er zijn hier geen buitenlanders, waarmee je’s avonds een biertje kunt drinken en wat kunt kletsen”, zegt de Albanees, die vluchtelingen uit Iran, Irak en Afghanistan opvangt.

Mensen in deze schreeuwend armoedige uithoek klagen dat de rest van Turkije hen vergeet. Ik heb de indruk dat ze niet overdrijven. Nergens heb ik zoveel bedelaars en kinderen met weegschalen, zakdoekjes en schoenenborstels gezien als hier. Ruim 50 procent van inwoners zou werkloos zijn. “Er zijn geen investeringen. Er is geen treinverbinding. En hoewel we vlakbij Iran liggen, weigert Ankara ons douanefaciliteiten te verlenen zodat we zelf alle im- en export kunnen afhandelen”, verzucht Sinan Hakan, voorzitter van het industrieterrein.

Ik hou van Van. Van het uitgebreide ontbijt met de verse gekruide kazen, de yoghurt, olijven en watermeloen. Van de mengelmoes van Perzen, Azeri, Koerden en Turken. Van de ouderwetse bazaar waar slagers bergen met schapenkoppen met grote messen van oren en vel ontdoen. Van de minibus waar onze Koerdische chauffeur een pistool tussen de broekriem draagt en die overal vrachtjes aflevert, inclusief een onthoofd schaap dat hij vanuit een dorp meebracht.

Ik hou van de dorpen waar mensen nog niet vervreemd zijn van de natuur. Waar je altijd welkom bent en mag mee-eten, zittend op de grond. En waar alle broers deelnemen aan het slachten van een kalf om het vlees te bereiden voor het huwelijksfeest.

Ik geniet ook van de warme gastvrijheid voor elke onaangekondigde gast. En van de uitbundigheid wanneer er feest is. Zoals op het huwelijksfeest van de Koerdische Yasemin die ik zie stralen aan de arm van de liefde van haar leven, Timur, een Turkse rechercheur. Er zijn veel dames met strenge islamitische hoofddoeken in de feestzaal. En wanneer een Koerdisch gemeenteraadslid hoort dat ik van de krant ben, klaagt hij meteen over gebrek aan steun van de EU voor de culturele rechten van de Koerden. ‘Misschien’, zeg ik afwerend. Want vanavond heb ik geen zin in politiek. Vanavond wil ik alleen maar meegenieten met de mooie Yasemin en dans ik mee met de opzwepende muziek van de Koerden.

Reageren




*

Dordtse Deniz mag al een jaar Turkije niet uit: ‘Ik hoop op vrijspraak’

Duizenden Turken beboet voor roken in auto, maar aantal rokers neemt nauwelijks af

Horendol van ongevraagde verkooptelefoontjes

Animo mkb-ondernemers voor Turkije daalt dramatisch