Artikelen:
Geniet van Istanbul met Marc Guillet

Oude ambachten verdwijnen

7 mei
2008
Door: Marc Guillet
Er zijn nog geen reacties

In Trabzon kwam ik hem tegen. Aziz, een man van mijn leeftijd. Hij zat op de grond in zijn minuscule werkplaatsje achter de hoofdstraat. Er was amper nog ruimte voor zijn broer Yashar en wat bossen twijgen.

De werkverdeling was duidelijk. Yashar selecteerde de twijgen, splijtte ze en sneed ongeregeldheden weg. Aziz haalde de gespleten twijgen diverse malen door een ijzeren kam die tussen zijn voeten was gekneld, sneed ze op maat en bond ze samen tot een handveger.

Onmiddellijk kreeg ik een krukje aangeboden. Een jongeman van het nabijgelegen theehuis bracht op een dienblad sterke thee in tulpvormige glaasjes.

“Ik doe dit werk al 45 jaar”, zei Aziz. “Veel keus was er niet. Ik leerde het van mijn vader. Veel brengt het niet op, maar ik heb er nooit spijt van gehad. Het enige probleem is dat er geen jongeren meer te vinden zijn die het van ons willen overnemen als wij met pensioen gaan”.

Jongeren kijken neer op oude ambachten en willen hun handen niet meer vuil maken, zo luidt de klacht van vakmensen als Aziz. En daarom dreigen allerlei eeuwenoude ambachten helaas uit te sterven.

Het is een langzaam proces, maar ik zie de signalen overal in Turkse bazaars. De ketellappers, hoedenmakers, touwslagers, schoenmakers en koper- en tinsmeden zijn zonder uitzondering mannen op leeftijd, vaak met petten of mutsen op hun kalende hoofden en grijze snorren die vergeeld zijn van de nicotine.

Zoals Abdullah, de oude metaalbewerker, die ik tegenkom in de bazaar van Izmir. Of de bejaarde man die in een donker winkeltje in de overdekte bazaar van Istanbul antieke platenspelers en klokken repareert.

Het meeste wordt tegenwoordig machinaal geproduceerd en is zo goedkoop dat het de moeite niet meer loont om het te laten repareren.

De 74-jarige Ilham Zeyrek realiseert zich dat hij een van de laatsten is van een uitstervend soort. Amper zeven jaar was hij toen hij voor het eerst een hamer ter hand nam. Ilham werkt al 67 jaar als kopersmid. Nog elke dag.

Hij maakt maansikkels van koper en brons die bovenop op koepels van moskeeën worden geplaatst. De toekomst van zijn specialisme ziet hij somber in. “Mijn hand kan nog steeds een hamer vasthouden, dus blijf ik mijn werk doen. Maar wat zal er na mij gebeuren? Ik ben de laatste. Er is hier in Ankara niemand die dit werk kan. Dat komt omdat niemand genoeg geduld heeft. Iedereen is tegenwoordig heel snel verveeld. Als er jongeren zijn die het van mij willen overnemen, laat ze zich maar melden. Ik ben bereid hen op te leiden tot kopersmid.”

Reageren




*

Dordtse Deniz mag al een jaar Turkije niet uit: ‘Ik hoop op vrijspraak’

Duizenden Turken beboet voor roken in auto, maar aantal rokers neemt nauwelijks af

Horendol van ongevraagde verkooptelefoontjes

Animo mkb-ondernemers voor Turkije daalt dramatisch