Artikelen:
Geniet van Istanbul met Marc Guillet

De week van Atilla Aytekin

5 apr
2008
Door: Marc Guillet
Er zijn nog geen reacties

Atilla’s droom aan de Bosporus

In Zutphen keken docenten een leerlingen van het vwo hem met de nek aan, omdat hij uit Turkije kwam. Tegen de stroom in bleef hij vechten voor zijn droom en nu bezegelt internetondernemer Atilla Aytekin zijn inspanningen met een joint venture: LelyTriodor.

Zondag 30 maart
Ozan, mijn jongste zoon van 16 maanden, maakt me – zoals elke dag – om zeven uur wakker. Oef, dat was een korte nacht. Met mijn twee partners tot 03.00 uur in een Haarlems cafe doorgezakt. Maar mijn jongens rekenen op me. Ze weten dat pa op zondagochtend traditioneel Turks ontbijt met ‘menemen’ (roerei met tomaat) maakt.


We brengen operational director Umut Akpinar naar Schiphol. Hij vertrekt al een paar dagen eerder naar Istanbul om de laatste voorbereidingen te treffen voor de ondertekening van onze joint venture met een van onze grootste klanten – Lely Industries – die marktleider in de wereld is voor het bouwen van robots om koeien automatisch te melken. Wij gaan de software ontwikkelen voor hun ‘Astronaut’ A3, de nieuwste versie van automatische melksystemen.
Mijn vrouw Zehra zei ‘je bent zo weinig thuis, de jongens en ik gaan ook mee naar Schiphol’. Gezellig.
Thuis neem ik plaats achter het fornuis. In het weekend kook ik. Koken is een van mijn passies. Het is een creatief proces. Ik probeer steeds weer nieuwe variaties. Ik ga er helemaal in op en vergeet even het werk. Vandaag maak ik mercimek (linzensoep), köfte (Turks gehakt), witte rijst en een salade. Geen toetjes, want we moeten allemaal op onze lijn letten.

Maandag
De eerste dag van onze nieuwe commercieel directeur Hikmet Coskun. Hij was salesmanager bij KPN en kiest nu voor ons! Hij is gretig en gedreven. Wil meteen al mijn plannen voor sales horen. Die ga ik nu voor hem op papier zetten.
Druk ook met onze nieuwe website www.triodor.nl Die moet donderdag de lucht in.
Met onze eigen software zijn drie mensen thuis webpagina’s aan het intikken. Een editor zal alles stroomlijnen.
We krijgen steeds meer signalen uit de markt dat klanten Sharepoint en Dynamics van Microsoft willen hebben. Ik bel ons kantoor in Istanbul met de vraag uit te zoeken of we die vanuit Turkije niet aan Nederlandse klanten kunnen aanbieden. Ik schrijf er een plan voor.
Een oud-directeur van Baan, waar ik mijn loopbaan in de IT begon, komt langs. We hadden elkaar twee jaar niet gezien. Herinneringen opgehaald. Over oud-collega’s gehad. Wie tegenwoordig waar zit. Niet alleen gezellig, maar ook goed voor het oppoetsen van oude netwerken. Het is goud waard.
Voor ik het weet is het 18.00 uur. Ik ben vergeten mijn auto, die ik vanochtend voor een grote beurt had weggebracht, op te halen. Een collega brengt me thuis.

Dinsdag
We zetten de laatste puntjes op de i voor de trip naar Istanbul. Bijna 30 mensen gaan mee. Media, relaties en enkele potentiele klanten die willen zien wat wij doen in Turkije. De ervaring leert dat ze een cultuurshock zullen krijgen in Istanbul. Ze komen allemaal met een laag verwachtingspatroon: Turkije is moslimland, dus laag opgeleide mensen. Hun beeld van Turkije wordt bepaald door de eerste generatie Turken in Nederland. Wanneer ze in Istanbul komen, gaan de ogen open van verbazing. Dan kunnen ze er niet over uit hoe modern het is. Ze worden lyrisch en vrijwel iedereen wordt bij terugkeer in Nederland een ambassadeur voor Turkije. Het is me nog nooit gebeurd dat een potentiele klant na een bezoek aan Istanbul niet toehapte.

Woensdag
Bewust geen enkele afspraak gepland voor vandaag. Allerlei praktische zaken moeten nog geregeld worden. Ik schrijf een stuk in het Turks voor onze nieuwe website. Dat wordt gelukkig door onze mensen in Istanbul nog eens doorgelicht op taal- en spelfouten.
Druk met het verzamelen van relevante informatie over ons bedrijf. Ook foto’s en presentaties. We zetten alles op een cd-rom, die we vrijdag aan de Turkse media gaan uitdelen.
Vandaag de eerste aandacht in de Turkse media: de Turkse zakenkrant Dünya heeft een bericht op de voorpagina en bijna een halve pagina binnenin. Ze schrijven dat een groot high-tech bedrijf naar Istanbul komt dat eigendom is van een Turkse Nederlander.
Thuis is mijn vrouw bezig met de organisatie voor de opvang van de kinderen. Opa’s, oma’s en andere familieleden worden ingeschakeld om ze van school te halen en in het weekend te verzorgen waanneer wij in Istanbul zijn. En ik dacht dat het organiseren van een joint venture ingewikkeld was!
Ben tot 2 uur ’s nachts op kantoor bezig met voorbereidingen.

Donderdag
Om 7 uur uur hangt Istanbul al aan de lijn. ‘Waar blijft je presentatie?’ Ik beloof dat die er aan komt. Eerst thuis nog laatste dingen regelen. Haasten, haasten. Om 10 uur op kantoor. Ik zonder me een uur af. Het wordt een mooie presentatie; een persoonlijk verhaal. Eerst over mijn leven. Dan over mijn boek ‘Atilla’s Dutch Dream’. En tot slot over het bedrijf en wat wij in Turkije doen.
Ik doe ook nog wat laatste details voor onze nieuwe website. Het doet me goed dat we als team in zo’n korte tijd een hele nieuwe huisstijl, nieuwe visitekaartjes, reclamemateriaal en nieuwe website klaar hebben.
Deze joint veture is deel van mijn Dutch Dream. De samenwerking met Lely Industries is daarin een hele belangrijke pilaar. Ik wil over tien jaar 500 man in dienst hebben en actief zijn in tien tot vijftien landen. We willen echt een internationaal bedrijf worden.
Op Schiphol zie ik alle genodigden. De helft is nog nooit in Istanbul geweest. Na het inchecken en de paspoortcontrole even een moment rust. Even een kop koffie. Istanbul wacht.

Vrijdag
Om acht uur present in het gerenommeerde Ciragan Palace Kempinski hotel voor foto’s met Aart van ’t Land, directeur van Lely Industries, voor diverse bladen. Ik heb er bewust voor gekozen om juist op deze lokatie onze joint venture te ondertekenen. Met uitzicht op de Bosporus. Omgeven door de grandeur van het oude sultanspaleis. Dit is het hotel waar royals en internationale sterren logeren en de grote zakendeals worden gesloten. Het heeft een enorme uitstraling.
Veel Turkse media zijn aanwezig bij de presentaties die Lely Industries en ik houden. Carla Konsten, de landbouwraad van de Nederlandse ambassade in Ankara, houdt een toespraak over de groeiende relatie tussen Nederland en Turkije op landbouwgebied
’s Middags geven we de Nederlandse media een kijkje achter de schermen in ons bedrijf. Tijdens een boottocht over de Bosporus geniet iedereen van de oude paleizen langs de oevers en daarachter de skyline van het moderne Istanbul.
We sluiten af met een diner in het sjieke restaurant in de ‘Meisjestoren’ (Leandertoren) op een eilandje in de Bosporus tussen Europa en Azie. De witte toren diende als quarantainestation, vuurtoren, douanekantoor en tolheffingsgebouw. Het was tot voor enkele jaren geleden niet toegankelijk voor publiek. Nu is er dit fantastische restaurant. Voor mij is het trots van Istanbul en een mooi symbool voor de wederopbouw van de stad en Turkije. We klinken en drinken tot in de late uurtjes op het succes van onze joint venture.

 

Reageren




*

Dordtse Deniz mag al een jaar Turkije niet uit: ‘Ik hoop op vrijspraak’

Duizenden Turken beboet voor roken in auto, maar aantal rokers neemt nauwelijks af

Horendol van ongevraagde verkooptelefoontjes

Animo mkb-ondernemers voor Turkije daalt dramatisch